Aan onze neefjes: Get a Life!

Stel, je neef van tweeëntwintig komt langs voor een carriëreadvies. Hij tekent de verlangen naar de dag dat hij zijn pak aan mag, ligt in z'n bed te wandelen van een levenslange loopbaan bij een groot bedrijf en maakt hoofse buigingen naar iedereen die groter is en meer zakgeld heeft dan hij aan kun je drie dïngen doen.

Eén: je denkt 'Get a life, neefje!' en dient hem een afranseling conform arfikel 302 van het Wetboek van Strafrecht. Hij die aan een ander opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toebrengt, gevolgd door een heropvoeding volgens streng maoïstische mores.

Twee: je ontkurkt een Pégus en vertelt je verhalen over Silicon Valley en over de jongensbdekenromantiek van zakelijke avonturiers als Larry Ellison en Richard Branson. Subsidiair adviseer je naast de studie bedrijfskunde een cursus filosofie of kunstgeschiedenis. Dat zal'm leren.

Drie: je drukt het jongeheertje de telefoonnummers van een bank, een verzekeraar en een adviesfabriek in handen en doet er verder het zwijgen toe.

Dat laatste is bij de huídige lichting studenten overbodig. De adressen van de Grote Recruiters staan gebookmarkt in hun computer. De florissante economie zet aan tot uitbundige keuzes, maar afstuderenden blijken conservatief in hun ideafen. Onderzoek van AIESEC, Matchone en KPMG Ebbinge bevestigt de vrees van babyboomouders: niks revolutie, studenten willen een brave baan bij een blue-blooded company. De nieuwe economie heeft het nakijken.

Groot is goed, lang is lekker, vet is fantastisch. Unitever staat op één, gevolgd door ING en ABN Amro. Enigszins in verwarring zijn ze wel, die laatstejaars studenten. Zo delen ze Procter & Gamble, KLM en Phüips in bij de 'heste hedrijven', zander te beseffen dat er bij het Amerikaanse bedrijf een exodus van talent gaande is omdat 'Cincinnatti' zelfstandig denken niet tolereert. En Philips en de KLM zíjn koninklijke sprookjes, althans voor duívelskunstenaars en diplomaten. Ook apmerkelijk: studenten denken dat McKinsey het adviesbureau is, maar ze werken liever bij de Boston Consultjng Group. Wie het snapt kan consultant worden.

Enfin, in die onderzooken geloven alleen de winnaars. Toch knaagt ook bij hen de twijtel. Wat heb je als twijfelt aan statuszoekers die knielen voor je gevel? Conglomeraten stellen juist op zoek te zijn naar onafhankelijke geesten, naar ondetnemerschap, naar índividuen die dwars tegen de gebaande paden inbanjeren: De top 20 van Unilever trekt binnenkort de woestijn in om tussen het zand, de kameten en de tenteh terug te gaan naar de business basics: van níets iets maken. Reislust zou een verklaring kunnen zijn om voor een multinational te gaan werken. Maar uit het Matchone-onderzoek blijkt dat slechts 35 procent een baan in het buitenland wil en dat 91 procent zelfs te bedonderd is om meer dan een uur naar zijn werk te reizen. Is het de status waar ze voor gaan? `Nee', schudt een grote meerderheid, de functie-inhoud is doorslaggevend: Jaja.

Vandaar dat Amnesty, het Rode Kruis of Foster Parents in de toptien van minst geliefde werkgevers staan? Wastabletten verkopen voor Unilever of numbercrunchen voor Pricewaterhouse-Coopers vinden ze belangrijker dan de wereld redden. Ach, je moeder is toch wel trots. Sommige doordouwers maken een Elfbedrijventocht voor ze tot de conclusie komen dat de heste baan vinden vooral een kwestie is van tegen de juiste leiders aanlapen, veel lot trappen en desnoods oen beetje geld verdienen. Eén tip voor de statuszoekers: ga 'ns buurten op een feestje van zittende en - vooral - voormalige zakentoppers. Zie ze staan, de mannen die dachten dat ze de wereld besturen! Men, waar iedereen bang voor was en die altijd beter waren in optellen voor zichzelf dan delen met anderen. Wat blijft er over van die Grofe Carrières? Eenzaamheid. Veel eenzaamheid: Kertom neef, gef a life.