Bedroefd

Hoewel het leven voor een baasje van een goed lopend softwarehuis in een redelijk gunstig economisch klimaat nauwelijks anders omschreven kan worden dan met de woorden 'niets dan vreugde', moet ik mijn lezers toch mededelen dat er heel soms toch ook aanleiding is voor soms kleine, soms middelgrote droefenis.

Zo was ik ruim een jaar geleden dan in Japan en dat op zich is natuurlijk typisch iets aan de 'sunny side' van mijn baantje. Maar, zoals iedereen die op kosten van BSO een tripje maakt naar verre landen geacht wordt daar een rapport over te schrijven, zo lag ook op mij na terugkomst van dit 'snoepreisje' niet alleen 14 dagen liggen gebleven werk te wachten maar ook de plicht om een uitvoerig verslag te schrijven. Nou, dat hebben ze geweten op het secretariaat. Hoofdzakelijk Eelkje, maar ook Carla en Annelies hebben zich echt te blubber getikt aan mijn redelijk onverstaanbaar op pocket-memo ingesproken verslag, doorspekt met nog onverstaanbaardere Japanse namen en kreten, onafgemaakte zinnen en stijlfouten. En om het verslag nog een béétje leesbaar te maken werd de tekst doorspekt met vele kleurenfoto's die ik als geschenk had gekregen van mijn reisgenoot! redacteur FEM. De foto's er netjes tussen geplakt op de juiste plaats en voorzien van een toepasselijk onderschriftje; allemaal lief fröbel werk van Eelkje. Zodoende werd het eindresultaat van dit verslag nog enigszins leesbaar voor buitenstaanders, maar vooral voor mijzelf een goed gedocumenteerde bijlage bij mijn persoonlijke dagboek van een gek. Maar helaas, deze vreugde duurde niet lang.

Kennelijk heb ik het verslag toch uitgeleend aan iemand die of zo geboeid is geraakt door het geheel dat hij er nog niet op is uitgestudeerd of het na kort doorbladeren als onleesbare kost op de stapel 'regenachtige zondag' heeft gesodemieterd. Aangezien ik vrees dat het laatste aanzienlijk waarschijnlijker is dan het eerste zou ik degene die dat heeft gedaan graag even op het volgende willen wijzen:

Ten eerste:

er zijn sinds het moment van lenen, en nu dankzij de welwillende medewerking van het KNMI zeker 37 regenachtige of anderszins klimatologisch totaal verpeste weekends gepasseerd en als je er nu nog niet aan toegekomen bent, zal het er vóór je pensionering wel niet meer van komen. Daarna nemen de kansen wel weer toe omdat de weekdagen ook meetellen maar het duurt mij dan toch te lang.

Ten tweede:

de inhoud van het rapport is geen verplichte leeskost voor je carrière en kan je het vanuit dat oogpunt beschouwen als 'hoeven we niet te weten, hebben we niet gehad’ of 'kleine lettertjes'.

Vandaar dus mijn dringende verzoek aan degene die - om wat voor reden dan ook - mijn Japan reisverslag nog onder zijn beheer heeft om het (heel graag, dank u wel) vandaag nog of desnoods maandag aan mij terug te zenden en een einde te maken aan mijn grote droefenis. Over carrière gesproken: ik kan mij voorstellen dat de huidige bezitter liever anoniem zou willen blijven. Ik heb geen enkel bezwaar tegen anonieme verzending en ook vind ik het niet erg als het in mijn postvak gefrommeld wordt op een moment dat even niemand kijkt. Verder verleen ik hierbij coram publico een generaal pardon aan een ieder die, ook na overschrijding van de 'uiterste datum', aan mij teruggeeft: geleende, gestrietste of gesnaaide boeken, rapporten, pennen, dia's, viltstiften, asbakken etc. Maar verreweg het meest zou mijn humeur weer opfleuren door het terugontvangen van het origineel van mijn Japanverslag.

Graag zal ik de lezers de volgende keer verslag doen van de vreugdevolle hereniging van het verloren verslag en de tot op heden nog bedroefde.

Eckart