Beet?

Contacten leggen met bonzen en magnaten behoort ook tot het takenpakket van een software baasje. Een gedeelte daarvan kan opgevangen worden door "het netwerk" in te zetten, direct of via via. Maar als het aantal via's te groot wordt om de benodigde persoon te benaderen moet soms een speciale gerichte, soms ingewikkelde actie worden ondernomen om het doel te bereiken.

Zo verscheen een half jaar geleden op de urgentielijst de naam van de uitgeversmagnaat Maxwell (maar het mocht ook Murdoch, die andere uitgever, zijn) als potentiële kandidaat om samen met ons het DLT-vertaalproject naar de productiefase te tillen. Goed, wie kent Maxwell? Ik niet, althans niet persoonlijk. Maar wie zou hem kunnen kennen? Koningin Elisabeth of Maggy natuurlijk, oké, maar die kennen mij weer niet. Want bij zo iemand hoef je je zonder serieuze introductie niet te melden. En dan ga je spoorzoeken. Oh ja, natuurlijk, hij was betrokken destijds bij het door Elsevier aan gestichte gedonder bij de overname/fusie tussen Kluwer en Samson. En iemand wist weer te melden dat de de Heer L. van de bank P. weer betrokken was bij het contact naar Maxwell. L. is ons niet onbekend en BSO welgezind en ja hoor L. wordt bereid gevonden om een introductie te regelen.

Lief briefje, bij het lezen van de mij toegezonden kopie waarvan ik het helemaal warm krijg, zo aardig. En verdomd, Maxwell reageert. Weliswaar met de mededeling dat wij niet bij hém moeten zijn want dat is allemaal te ingewikkeld en dat hij het handeltje heeft doorgestuurd naar zijn zoon die zich ontpopt schijnt te hebben tot technisch deskundoloog op het gebied van communicatie.

Volgende stap is snel gezet: fax met kopie van brief van Paps en enkele bijlagen naar zoon Kevin met het verzoek tot afspraak. Grote stilte en na een week of drie toch eens bellen. Helaas, bij deze communicatie expert is het bericht van zowel Paps als van BSO teloor gegaan en of wij het nog eens willen opsturen. Natuurlijk zijn wij nooit te lullig om nog een kopietje te draaien en te faxen. Na twee weken weer eens gebeld. Zonder resultaat, want deze zending schijnt ook zoek geraakt. En dat betekent voor mij het einde van de strijd. Ik geef het op.

Tot een paar weken geleden Birgitta mij vertelt dat onze externe PR-adviseur Ralph van H. een prima contact met Maxwell junior heeft. Ook Ralph schrijft een tot tranen ontroerende aanbeveling aan Kevin (nou ja, zeg maar Mr. Maxwell voor mij dus!) en stelt zich bereid om ook de telefonische afspraak te maken. Wat ook uiteindelijk met veel moeite lukt. Uiteraard moet mijn agenda aangepast worden aan de zijne maar wij staan genoteerd. Op woensdagochtend 8.30 uur. Valt me nog mee, denk ik, voor iemand die z'n spullen zo snel kwijt raakt, dat hij om die tijd al op kantoor is.

Gezien het mist-gevaar vlieg ik al de avond tevoren naar London om zeker te zijn dat ik op tijd ben. Bij aankomst 's avonds in het hotel natuurlijk even informeren bij de captain hoe lang het morgenochtend rijden zal zijn in de spits en of er dan taxi's te krijgen zijn en hoe laat ik dan weg moet.

Enfin, je kent dat wel, dat neurotische gedoe om in ieder geval op tijd te zijn ("een BSO-er is altijd op tijd" immers) en zo sta ik pietje paraat om 8.30 uur, m'n pinken aan m'n broeknaad, aan de buitengewoon luxueuze receptie van Maxwell Communications. Ik "mag wel even gaan zitten" want Mr. Maxwell is nog niet helemaal klaar voor mij. Begrijpelijk, die is nog even de documentatie aan het doorlezen die wij hem (ten derde male) gestuurd hebben. Na een kwartier wachten is altijd mijn maat vol en mijn gewoonte om op te stappen, maar ja, als je al een halve dag onderweg bent gooi je er nog een extra kwartier tijd tegenaan. Precies wat gastheer nodig had (gelukkig doen die mensen in kranten, dus leesvoer lag er genoeg).

Zonder enig woord van excuus over het wachten wordt ik dan binnengelaten en geconfronteerd met een jongetje van een jaar of 28. Hij opent met de opmerking dat de aanbevelingsbrief van Ralph heel aardig was, maar blijkt dus niet de toegezonden documentatie gezien, laat staan gelezen te hebben.

Enfin, de vergadering duurt precies 21 minuten waarbij ik hem de propositie voorleg. Uit zijn vragen blijkt dat hij in principe wel geïnteresseerd is maar toch moeite heeft met de materie. Over de genoemde benodigde bedragen (met 7 nullen in pond sterling) maakt hij zich absoluut geen zorgen. Hij zal volgende week zijn top sturen om onze prototype installatie te bekijken.

Anderhalf uur later zit ik weer in het vliegtuig, ruimschoots op tijd voor m'n spreekbeurt in Eindhoven! "Vlerk", denk ik bij mijzelf. Het is jammer dat je nooit hebt meegemaakt hoe het is om van scratch zonder hulp van paps je in een business in te knokken. Maar ja, denk ik, het contact is gelegd.

Maar of we nou beet hebben?

Eckart

PS: Vier dagen later blijkt, watje al aan je water had kunnen voelen, dat de afspraak om te komen kijken wordt afgezegd en voorlopig wordt verschoven. We horen nog wel...!

PS2: "What a way to earn a living", zei Dicky altijd.