Betrekkelijk…

Exact vandaag, 12 september, is het 15 jaar geleden dat ik bij de notaris Naamvergeten in de Paulus Potterstraat in Amsterdam zat om de oprichtingsakte te passeren van GTE/lnformation Systems BV. Een stapel papieren met - mijns inziens - louter nietszeggende standaard statuten bij de voorlezing waarvan ik licht ben ingedommeld. "Juridisch geleuter, uitgevonden door" advocaten en notarissen om elkaar van een goed belegde boterham te voorzien over de hoofden van hun onmondig gehouden cliënten", zat ik te bedenken. Of de notaris mij of ik hem gewekt heb na afloop van het voorlezen van het 12 pagina's tellende document, weet ik niet meer precies.

Wel wenste hij mij nog veel succes met de onderneming, maar ik kon aan z’n gezicht zien dat hij er net zo veel fiducie in had als in de 20 andere oprichtingen die hij diezelfde dag nog gedaan had en ging doen. "What a war to earn a living", zat ik nog te denken op de weg naar huis, want het leek mij ondanks het geringere inkomen toch leuker om te kijken of je een bedrijf tot leven kunt brengen, dan om de dag door te brengen met het voorlezen van twintig keer bijna dezelfde duffe acte van oprichting.

Het gekke is datje je op zo’n moment als spik splinter nieuwe (nou ja nieuw, ook toen al "nicht mehr ganz neu"!) ondernemer dus absoluut geen beeld kunt maken van wat dat gaat worden en hoe het er later uit zal zien. In een tijd dat het in dienst nemen van een (part time) secretaresse al een verdubbeling van het personeelsbestand betekent, zeggen dingen als organisatie en groei je nog niet zo vreselijk veel.

Het enige belangrijke moment waar je naar uitkijkt is de dag dat er meer geld binnenkomt dan er uitgaat. En zo veel ging er trouwens niet eens uit met een kantoorhuur van ft. 400,-- in de maand, één telefoonlijn en de huur van één kopieerapparaat (kleinste model Xerox), één tweedehands tikmasjien, wat kantoormateriaal en een 12 laar oude Volkswagen ‘Kever'. Ik kon mij dan ook groen en geel ergeren aan andere ondernemers, die zaten te schelden op zaken als vennootschapsbelasting, want ik dacht "Man, wees blij dat je winst maakt!" Maar dat zou bij ons nog bijna drie jaar duren voor het zover was.

Allemaal herinneringen die zich vandaag aan mij opdringen, niet zozeer omdat het zo precies 15 jaar geleden is, want dat drong pas tot mij door toen ik hieraan begon te schrijven, maar meer omdat de goede - innig gemeende - wens van de notaris des ondanks toch in vervulling is gegaan: vorige week mochten wij de 1000ste (zegge: duizendste) medewerker (m/v) van BSO begroeten. Wie precies, dat weet je natuurlijk nooit, want welke maatstaf houd je aan bij de nummering, moment van beslissing, moment van ondertekening of eerste werkdag? Zodoende hebben wij nu 50 duizendste medewerkers, want alsof ze het geroken hadden, hadden velen hun introductiedag uitgesteld tot september om toch vooral ook het bij de titel horende stuk taart en de bos bloemen te bemachtigen.

"En hoe voelt u zich nou mijnheer Wintzen?". "It's a long way still to go babe, want morgen ga ik naar China en daar wachten nog ruim één miljard* Chinezen om bekeerd te worden". Zo betrekkelijk zijn die dingen.

Eckart

* Een miljoen keer de grootte van BSO dus!

PS: Volgende keer zal ik, als de communicatie lukt, een bericht - heet van de naald - uit China sturen.