BSO/Golf ware

"Wat ben jij diep gezonken" zei gisteren een oude vriend tegen mij die weet wat voor een zeg maar moeizame relatie het golfpubliek en ik met elkaar hebben. Leuk spel wel, alleen jammer dat er zoveel van die "echte golfers" rondlopen. Je kent ze wel, geruite broek (inmiddels al weer achterhaald, hoor ik), overhemd of T-shirt met (al dan niet zelf opgenaaid) label van nodeloos duur merk, licht gebronsd, pijp in de bek en een nogal eenzijdige conversatie waarbij de "birdies" en de "eagles" je letterlijk om de oren vliegen.Ik heb ook altijd de indruk dat het mensen zijn die eigenlijk helemaal geen tijd meer hebben om te werken. Maar ja, op de golf rondhangen is eigenlijk ook werken want "daar ontmoet je de belangrijke mensen".

"God, nee zeg, kaerel, ik werk me een rotje op die baen". "Daar sluit ik de belangreyke contracten, jongeman!" Dit klopt wat minder met mijn persoonlijke waarneming, die vaststelt dat je mensen met kwaliteit en invloed 's morgens om 8.15 uur aan hun bureau aantreft aan het begin van een werkdag die tot na vijven duurt en waar weinig golf in past.

Vooringenomen als ik ben is het dus niet bepaald een golfje naar mijn hand - zeg maar - om de KLM Open te sponsoren. Dus ik erheen -helemaal onbevooroordeeld, natuurlijk! - om eens te kijken wat BSO daar te zoeken heeft, zeker na gehoord te hebben wat het budget was!

In de loop van zaterdag loop ik binnen in het "promo-dorp" (wat een woord alleen al!), zoek in de snikhitte naar de BSO-stand om vast te stellen dat die bestaat uit acht vierkante meter bloedhitte, een koffiezetapparaat en natuurlijk een paar van die echte lieve BSO-ers. "Helemaal mis", denk ik dan bij mezelf, terwijl ik bij de naastliggende stand een biertje haal, niet die toegewijde BSO-ers natuurlijk, maar zo'n stom standje in een overvol dorp. Als je het doet, doe het dan goed, loop ik in mezelf te balen en ga met een paar vrienden buiten eens kijken hoe om je deze gestroomlijnde hockeysticks nou moet vastpakken. Gezellige drukte wel, buiten, met veel langslopende bekenden (ook gij, Brutus!). Een soort van een gigantische buitendag dus eigenlijk met veel goed gehumeurde bezoekers (kennelijk allemaal vrijgehouden!).

"En nu nog even de party controleren" denk ik. Kijken wie zich in die acht vierkante meter sauna heeft laten lokken. Niemand! Zie je wel, nogal logisch komt hier geen hond. Dan word ik gelukkig uit deze nachtmerrie geholpen. "Nee Eckart, de cocktailparty is boven op de heuvel in de grote BSO-tent". En natuurlijk, weer echt à la Birgitta perfect geregeld. Heerlijk koel, prachtig uitzicht, beeldschone tent, perfecte hapjes, prima muziek en een stralende Carla Heil en Annelies Kalff die de zaak volledig onder controle hebben (en dus vast niet op de mijne zitten te wachten). Leuk weggeefcadeau ook - hoor ik - want ik zou dus zelf van geen kant en wat een mens met een "auto putt" zou moeten. Jammer alleen dat ik enkele gasten iets verloren zie rondlopen terwijl ik elders commerciële (?) BSO-ers met elkaar (!) zie praten.

Al met al, als ik de volgende dag de BSO aftiteling bij de uitslagen en de BSO borden (waar die Volmaccer telkens zijn paraplu voorhield!) op televisie zie, denk ik: goed in elkaar zittende PR, BSO volledig waardig. Maar ik ben toch niet geboren voor de waere golf.

Eckart