Chateau
Het hoofd spreekt
M'n vliegtuig is een uur te laat uit Milaan vertrokken en zo kom ik na nog wat ererondjes boven de stad bijna anderhalf uur te laat in Parijs aan. Ik kijk op mijn reisschema voor naam en coördinaten van het hotel waar ik deze swingende nacht ga doorbrengen en constateer nu pas tot m'n schrik dat het fameuze hotel Les Marechaux zich niet in Parijs, maar in een voorstad bevindt. De taxichauffeur vraagt nog een keer ongelovig naar de naam van de voorstad en ik kan mij niet onttrekken aan de indruk dat hij zich verkneukelend in de handen wrijft over deze - kennelijke superrit om vervolgens - gaulloise in de mondhoek - op zijn echt Parijs' boven op z'n gaspedaal te gaan staan en daar te blijven staan, ongeacht welke bocht dan ook.
Na ruim een uur en veel zoeken rijden wij de oprijlaan op van niet hotel maar chateau les Marechaux. Een schitterend park met feeëriek verlichte bloemenpartijen, fonteinen en beelden en een gigantisch bordes. Mijn humeur is door de lange vertraging toch al niet geweldig, temeer daar ik nog een late afspraak heb met Jean-Marc, waarvoor ik nu al ruim 20 minuten te laat ben. Ik begin zachtjes in mezelf te sputteren. Wat een onzin nou weer om mij in zo'n belachelijk duur hotel te stoppen. Wat zonde van het geld. Ik kom laat aan en moet morgen hartstikke vroeg weer op, dan hoef ik toch niet in een enge nep-antiek ingerichte zaal in zo'n megalomaan kasteel. Het hotel in Milaan was ook al zo duur, terwijl het enige wat je in zo'n nacht nodig hebt een schoon bed is, een goede douche en een betrouwbare wekservice. En terwijl ik zo de enorme bordes-trap op "schrijd" (expres niet op de rode loper die er ligt) loop ik zo'n beetje te mijmeren dat het kennelijk nog steeds niet tot iedereen bij BSO en Origin is doorgedrongen dat (nodeloze) verkwisting nooit passend is bij een professionele business, maar dat nu in een steeds taaier wordende markt kostenbeheersing een absolute sleutel is tot gezonde overleving.
Natuurlijk zijn wij met z'n allen de afgelopen jaren toch een beetje op het verkeerde been gezet door een wel heel erg gewillige markt en door het enorme tekort aan professionals. Professionals die wij dan ook met vette verwenpakketten hebben binnen gehaald en -gehouden. Loodzware salarislasten bij dalende markttarieven en toenemende druk op de bezettingsgraad is toch al geen fijne combi, maar tel daarbij ook nog eens veel te dure, grote en energie verkwistende auto's terwijl de markt en de planeet ons wijzen op de noodzaak van aanzienlijk grotere soberheid, ja dan word je zelfs een beetje melancholiek. En het is natuurlijk ook belachelijk dat ik, terwijl ik de ondernemingsraad ervan probeer te overtuigen dat wij het fors soberder aan moeten doen, dan in zo'n patserig chateau-hotel ga zitten. Zal je zien dat ze ook nog een suite voor me geboekt hebben - met balkon.
En zo bereik ik al sputterend en pruttelend de balie in de gigantische entree. Met een "Mais non, Monsieur", brengt de dienstdoende palfrenier mij weer tot de werkelijkheid. Dit is niet het hotel les Marechaux, dit is het kasteel dat voor bijzondere congressen gebruikt wordt. Voor het hotel moet ik 500 meter verder zijn.
De taxi die inmiddels bijna door z'n 15 jaar oude assen gaat van de gaulloise rook, staat gelukkig nog z'n administratie te doen en brengt mij naar het hotel. Een klein fris, perfect verzorgd plattelandshotelletje, met echte dienstverlening door de eigenaar zelf.
Jean-Marc zit in de serre met een brede grijns op me te wachten en we lopen naar de dorps-bistro, waar ik met een genereus gebaar onze gebakken lever met ui en een glas tafelwijn afreken.
Soms kan ik mij zo generen over mijn slechte gedachten.