Cratie?

"Het wordt zo langzamerhand eens tijd dat wij ophouden te praten' over onze organisatie structuur met kleine eenheden", zei - zo'n tien jaar geleden - een BSO'er tegen mij. Wij waren toen zo'n 250 man groot en hij en velen met hem vonden het tijd worden dat BSO zich ging scharen in de rij van de gewone serieuze bedrijven. Overigens, over serieuze bedrijven gesproken, dat doet mij denken aan een opmerking van een ex-medewerker van mij, nog veel langer geleden. Ik had toen net een jaar tevoren ons bedrijf opgericht wat hem de opmerking ontlokte "Zeg Eckart wanneer ga je nou eindelijk eens voor een echt bedrijf werken?" Goed er zijn sindsdien tien, respectievelijk 15 jaar verstreken en BSO mag zich inmiddels ondanks alles rekenen tot de serieuze bedrijven, maar het had geen haar gescheeld of wij zouden zo'n 10 jaar geleden in een poging om vooral toch maar 'serieus' te worden ons' celdelings concept overboord hebben gegooid. Dat is nu - achteraf gezien - zo iets als om bij het wedstrijdzeilen gewicht te besparen door je zeilen overboord te gooien.

Sinds de eerste celdeling binnen BSO in 1977, sinds de 'oerknal' dus eigenlijk, is het principe altijd onderwerp van discussie geweest. Hoe lang kun je dat volhouden, wat is het maximum aantal cellen dat 'beheerst' kan worden, is het eigenlijk wel zo'n zaligmakend concept, etc. etc. Nee natuurlijk niet, zaligmakend is geen enkel management concept. Panacee's * bestaan niet, medisch niet, medisch niet en organisatorisch niet en het maximum aantal cellen dat 'beheerst' kan worden is al helemaal een verkeerde vraag, want je moet cellen niet willen beheersen. En zo kom ik dan al leuterend weer op m'n stokpaardje van zelfregelende systemen. Zelfregelend, want in de kleine eenheden is ook de bevoegdheid om zelf te regelen neergelegd zodat zij zelf kunnen reageren op omstandigheden om zich heen.

Het is natuurlijk toch wel met enige tevredenheid dat wij vandaag de dag naar de wereld kunnen kijken en vaststellen hoe bijna alle grote bedrijven om ons heen aan het worstelen zijn met deze materie. Decentralisatie van de organisatie, small units, privatisering, het zijn allemaal kreten die wijzen in de richting van het bedrijfsmodel waar wij gelukkig al een decennium ervaring mee hebben. Een ervaring die velen van ons 'af willen tappen' blijkens het aantal uitnodigingen dat wij hier bijna dagelijks krijgen om spreekbeurten te houden over dit onderwerp.

Hoe dan ook het geeft ons de voorsprong om door te gaan terwijl anderen nog bezig zijn hun 'polit bureau' op te ruimen Guist door de macht van deze polit bureaus een buitengewoon lastige taak overigens!). Tijd om weer eens een paar rondjes naast onze schoenen te gaan lopen dus? Niet bepaald.

Ten eerste omdat je dan niet snel genoeg kunt lopen en ten tweede omdat wij ook nog niet bepaald 'volleerd' zijn en er dus voldoende reden is om voorlopig nog even in de schoenen te blijven. Véél te veel hoor ik nog binnen ons bedrijf 'dat mág niet van de Holding, dat moet van het D.O.'

Natuurlijk zijn er ook bij ons standaards (van kwaliteit) waar iedereen zich aan heeft te houden, maar het in onze opvoeding ingebakken gevoel voor hiërarchie mag natuurlijk niet leiden tot betutteling van roven. Laten wij daar met z’n allen voor waken. Want weet je waarom wij geen bureaucratie (willen) zijn? Dat ‘bureau' willen wij natuurlijk wel, want staande werkt het zo lastig, maar dat 'heersen' waarde 'cratie' voor staat moeten wij zo ver mogelijk buiten de deur houden. Ieder zijn eigen verantwoordelijkheid op ieder niveau, alleen dan worden wij een echt serieus bedrijf.

Eckart

* Dit is volgens van Dale: "denkbeeldig algemeen geneesmiddel, middel tegen alle kwalen, wondermiddel" – de redactie.