Een verrassende avond

De Nederlandse multi-miljonair Eckart Wintzen, topman van het softwarehouse BSO en in 1987 uitgeroepen tot Computerman van het Jaar, houdt van verrassingen. Want wie zou het aandurven, zoals deze voormalige geflipte Leidse wiskundestudent het presteerde, om Hugo Brandt Corstius een inleiding te laten schrijven bij het jaarverslag van de onderneming. Of wie zou daarin een passage willen opnemen onder de titel: 'Hoe halen we de aarde uit de rode cijfers'.

Eckart Wintzen is een creatieve en kleurrijke figuur en derhalve een uitstekende kandidaat om in aanmerking te komen voor de Max Geldens Prijs. Wijlen Max Geldens was de oprichter van de Nederlandse vestiging van Mc Kinsey, het Amerikaanse bureau voor bedrijfsorganisatie. Na zijn dood besloten de 'Vrienden van Max' de 'Max Geldens Stichting Voor Maatschappelijke Vernieuwing' in het leven te roepen om daardoor deze innovator te blijven eren. Aan de Max Geldens-prijs is een geldbedrag verbonden van f 50.000.-, dat bestemd is voor een 'creatief' doel.

Het was deze week al weer voor de derde keer dat de Vrienden van Max. onder voorzitterschap van de welbespraakte oud-Akzo -top man Gub baron Kraijenhoff, bijeen waren op Paleis Het Loo om daar tijdens een geanimeerd diner de prijsoverhandiging en de speeches mee te maken. Vorig jaar kreeg prof. dr. Jon van Rood, de eminente deskundige op het terrein van de orgaantransplantatie de prijs en het jaar daarvoor viel deze eer te beurt aan de wetenschappelijke ondernemer van den Kroonenberg "Ik ben niet zo prijzerig," bekende Wintzen tijden de borrel tegen me. "Vaak zie je dat de beste ondernemer van het jaar het volgend jaar al weer failliet is."

Op mijn vraag of deze prijs dan ook de allereerste was, riep echtgenote Marijke lachend: "Nee, hij heeft er al een gehad voor het mooiste paasei en voor de vieste man." Stichtingsvoorzitter baron Kraijenhoff prees in zijn toespraak Eckart Wintzen vanwege zijn initiatieven om te komen tot een ecologische boekhouding en een milieujaarrekening. "Toen ik," aldus Kraijenhoff",startte in het bedrijfsleven, was de milieuproblematiek nog beperkt tot verstand van de riolering. Vandaag worden wij verondersteld uit Riolering te trekken, waarbij inmiddels wat de financiering betreft een kostbaar Pronk-stuk (althans voor Nederland) is afgeleverd."

Daarna was het woord aan de prijswinnaar. Met geen woord repte hij over het grote succes van zijn onderneming noch het succes van hemzelf, niets van de 'klassieke' verhalen hoe slim en uitgekookt hij wel was geweest. Integendeel, tot grote verrassing van eenieder hield Wintzen een vurig pleidooi voor een betere verhouding tussen ecologie en economie en hekelde hij de grote verslaving van het steeds maar meer willen.

"Alle raden van bestuur dwingen ons om ieder jaar weer meer omzet te maken met het liefst steeds minder mensen. Dat betekent dat we steeds meer materialen moeten gebruiken. Al die verpakkingsvormen bijvoorbeeld zijn ontstaan, omdat je niet meer bediend wordt. En de mensen die daardoor thuis zitten, krijgen een WW-chequeje."

"Van de BTW, de Belasting Toegevoegde Waarde, zouden we 5% af moeten halen en dit bedrag stoppen in een BOW, Belasting Onttrokken Waarde. We zouden de kosten moeten berekenen van alles wat we aan de aarde onttrekken én wat we vervuilen."

"En dat zouden we dan vervolgens weer in de aarde moeten herinvesteren. Het gevolg van dit soort denken zou een enorm bewustwordingsproces zijn. Laat het bedrijfsleven ons laten wennen aan een andere manier van leven."

Na afloop kregen de genodigden het intrigerende boek van Peter Russell: 'The White Hole in Time', dat een toekomstperspectief schetst.