Eibl

'169 days, 15 hours, 30 minutes and still counting' zegt het aftelwerk op dit moment van schrijven tot de opening van Infolutie 89 met als titel 'Taal en Teken' en de voorbereidingen vorderen gestaag. Langzaam maar zeker begint er een beetje vorm te komen in de happening die wij weigeren 'Congres of Seminar' te noemen, want dat zou verkeerde associaties oproepen. Associaties van enge, zogenaamd wijze mannen achter groene tafels die alles beter weten dan de zaal.

Deze regels schrijf ik in het vliegtuig op weg terug van München waar ik een van de potentiële sprekers mocht ontmoeten. Nou ja, München is niet helemaal waar. Dat was het dichtstbijzijnde vliegveld. Veeleer was hier sprake van het 100 huizen grote dorpje Andechs ruim een uur rijden daarvandaan. Nooit van gehoord natuurlijk, maar toch opgedoken op de lijst van plekken waar ik beslist naar toe moest.

Want het hoofdkwartier van het 'Institut fuer Humanethologie'. Bij die lange aan elkaar geschreven Duitse woorden moet je altijd wel even nadenken wat de samenstellende delen zijn, maar dat scherpt het verstand, zal ik maar zeggen, en na een beetje plussen en minnen kom je dan tot de ontdekking dat het hier gaat om menselijke gedragsleer. Een hoogst merkwaardige en ook enigszins verwarrende ontmoeting met Herr Professor Irenäus Eibl-Eibesfeldt (het gaat hier om een Wener, dus vergeet vooral het 'Herr Professor' niet, te meer daar, zoals je weet iedereen met een bril in Wenen Herr Doktor genoemd wordt). Of vond hij het verwarrend?

In ieder geval gaf hij mij geen hand, wellicht omdat ik verzuimd had het woord Professor in de mond te nemen. Verder, toen ik liet blijken een van de (tamelijk pittige) kritieken over zijn laatste boek in 'Der Spiegel' gelezen te hebben stortte hij een politieke polemiek over mij heen, die mij deed berouwen dat ik op zo'n stomme manier had laten blijken m'n huiswerk gedaan te hebben. Een politiek standpunt over geboortebeperking. Dus hield ik - bij uitzondering deze keer eens - wijselijk mijn mond. Na deze moeizame start ontpopte zich dan een erudiet en wereldreiziger van klasse.

Hij is de man die wij eventueel in zouden willen zetten aan het begin van het rijtje inleiders over het onderwerp communicatie door gedrag, zonder taal. Het echte universele communiceren dus... En dat door een man die de hele wereld heeft afgereisd om waarnemingen te doen, vooral bij primitieve volkeren en die bij hen heeft gewoond om de wortels van de oercommunicatie bloot te leggen en daarbij honderden kilometers film heeft opgeschoten.

Maar, wel belangrijk natuurlijk, nogal onthullende ontdekkingen heeft gedaan. Prachtig voer voor psychologen en onze doelgroep. Al pratend komen wij tot de conclusie dat hij veel stukken van de benodigde stof kan invullen, maar ook dat het nogal een Jantje ouwe-H is, die gewend is 1 1/2 uur spreektijd te krijgen en we hebben maar 30 minuten, verder dat hij een macht aan zeer bruikbaar visueel materiaal heeft, en dat is altijd van het hoogste belang voor Infolutie. Immers, praatjes vergeet je, maar plaatjes blijven soms indringend hangen.

Enfin, hoe het precies zal uitpakken met Herr Professor Eibl weet ik nog niet, moet ik natuurlijk eerst nog even in de groep gooien. Maar je zou zo'n man natuurlijk alleen al om z'n naam nemen! Een ding is zeker, wij kunnen anders dan bij de ruimtevaartprojecten de lancering niet uitstellen. De uitdrukking '...and still counting' kunnen wij dus gevoegelijk weglaten want wat er ook gebeurd, ook al hebben wij geen sprekers en geen decor. Infolutie gaat door. We zullen zien.

Eckart