Geheide misser!
Zo, nog even kijken of alles compleet is. Alle spulletjes van de sprekers ieder in een apart mapje bij elkaar stoppen. Uitnodiging voor diner en voor congres, vertaling van Infolutieboekje, checklist, ruwe draft van de speech, voorstel visuals, lijst met instructies van Birgitta en natuurlijk ook de papieren sorteren van de andere afspraken die ik er "als ik er toch ben" nog even tussen geflanst heb. Alles nog even separaat in doorzichtmapjes stoppen, in de tas en ritsje dicht; weer open, kijken of ik echt alles heb. OK, ik ben er klaar voor. Op naar Chicago om de sprekersclips te maken. Hoe laat is 't nu? Vijf over half vijf.
Hoe bedoel je, vijf over half vijf? Mijn vlucht is om vijf voor half zes! Dat is maar vijftig minuten. Ze zijn al aan het boarden dus, dat haal ik noooooit!
In de spits van Utrecht naar Schiphol, parkeren, tickets ophalen bij Holland International balie, inchecken, douane onhaalbaar. En het is de laatste vlucht naar de US en ik moét morgenochtend om 8 uur met de videoploeg bij Gerrit Broekstra op de stoep staan voor opnamen. Toch proberen? Ja, toch maar. Doei... en weghollen.
Beneden kom ik de NIVE videoploeg tegen, waar ik vanmorgen mee gedraaid heb, aan het inladen. "Ben je nog niet weg?". Inderdaad schiet het door mij heen; ik had geruild met Tim Boon van de middag naar de ochtend omdat ik weg moest. Had dus niet gehoeven als ik toch zo laat weg ga.
16.43 zegt het digitale klokje in m'n auto als ik de Beneluxlaan indraai. Allemaal geparkeerde auto's, allover. Oh jee, ook dat nog: een superbeurs, mét de bijbehorende vertrekkende volksmassa; iedereen wil nu Utrecht uit. Ik besluit de "insiders"-weg onder de brug via het kanaal te nemen. Gaat prima. Draai de weg op naar de uitvalsweg en wat zie ik? Wel 1000 andere auto's die apathisch staan te wachten tot zij een meter verder mogen. Zo haal ik Schiphol natuurlijk nooit binnen een half uur! Dan maar op de busbaan.
Hardstikke onbeschoft rij ik plankgas langs de file en prak het Peugeotje - door het rooie stoplicht - op het plein nog net tussen twee vrachtwagens. Links inhalen, rechts inhalen, kan niet schelen, draai ik de A2 op. Het verkeer valt mee. De baan van de tegenliggers staat moervast. Als mij dat ook nog ergens overkomt ben ik "verloren".
Maar het gaat goed; ik heb meer geluk dan mij toekomt. Brutaal mijn grote ongedimde licht op en met kracht het gaspedaaltje op de bodem drukken. De meeste voorliggers laten zich intimideren en gaan opzij. Bij de afslag Schiphol/Amstelveen hoor ik het nieuws van vijf uur. Nog 25 minuten te gaan dus. De meeste passagiers zitten al zo'n beetje. Even luisteren of er een file bij de Schipholtunnel is. Tunnel wordt niet genoemd, maar dat zegt natuurlijk niet veel, want het kan niet anders dan op z'n minst "taai" zijn op het moment.
Zal ik via Amstelveen/Schiphol Oost gaan?
Ook niet echt handig, want de bedrijven gaan daar nu uit en leveren meestal veel verkeer. Doen? Niet doen? Kijken of je bij de afslag Aalsmeer het Schipholtunnel-verkeer kan zien en dan beslissen. Het is vijf over vijf. Zo te zien zit er wel redelijk beweging in het verkeer naar de Schipholtunnel, dus ik waag het er op: gewoon door de tunnel. Dertig seconden later kom ik tot de ontdekking wat een stomme beslissing dat is. Het verkeer door de tunnel staat moervast. Vijf overvolle rijbanen komen hier samen tot drie.
De laatste hoop verlaat mij. Ik sta stil. In de file. Bepaald en helemáál niet blij in de rij. Ik kijk om mij heen of er soms zo'n poenige auto bij staat met twee antennes. Autotelefoon hoop ik, kan mij wellicht redden. Bellen naar Schiphol, het speciale "Flying Dutchman" nummer en even zeggen dat EJW er nog aankomt, of ze even willen wachten. Niemand om me heen met zo'n ding. Ik denk trouwens ook niet dat ze zouden wachten. Even super onbehoorlijk doorfrommelen naar de rechterbaan en proberen via de berm te scoren. Pech. Daar staat een politieauto iemand te bekeuren of een van hun andere favoriete bezigheden uit te voeren. Maar, als ze aan het bekeuren zijn hebben ze geen belangstelling voor mij. En ik waag het er op en win zeker 400 meter via de berm. Gaat goed. Wel veel mensen die naar hun hoofd wijzen of anderszins hun ongenoegen kenbaar maken.
Als ik de tunnel uitkom is het 8 over vijf. Twaalf minuten voor take-off. Ik besluit om gewoon op de "absoluut niet parkeren" strook voor de vertrekhal te parkeren. Hol naar de Holland International balie, jammer, m'n rots in de branding Carla, heeft geen dienst, dring voor "Sorry, ik sta op het punt mijn vliegtuig naar Chicago te missen, Wintzen, mag ik mijn ticket".
De dienstdoende heeft begrip. Grijpt resoluut in een la en geeft een mapje. Hollen naar de incheckbalie. Nog negen minuten voor take-off. Alle desks van "mijn" rij zijn verlaten. Nee, daar zit toch nog iemand met een KLM-uniform met een paar schoonmakers te praten. "Mevrouw, ik hoop het vliegtuig naar Chicago nog te halen, kunt u even voor mij bellen naar de gate; alléén handbagage enzo". "Die is allang dicht meneer!". Boem..., de dreun van het lood dat mij in de schoenen zakt. "Maar kunt u het niet nog even proberen, ik moét die vlucht halen!" Ze blijkt uit het goede hout gesneden. En ja hoor, sprankje hoop, de gate blijkt weliswaar toch nog niet dicht, maar vliegtuig zal niet wachten. Ze geeft me "op eigen risico" een oningevulde boardingkaart en frommelt mij langs een lange rij wachtenden bij de douane door dat andere deurtje waar ik altijd zo graag eens doorheen gewild had.
Dan denk ik ineens weer aan m'n auto die daar totaal super verboden staat. Ik geef haar het sleuteltje met het verzoek om het aan Holland International te geven. Later realiseer ik mij dat ik wel erg onduidelijk ben geweest in mijn instructies. Dat gaat natuurlijk nooit goed. Ben benieuwd of ik nog steeds tot de categorie autobezitters hoor als ik maandag terugkom. "De laatste passagier?", zegt de steward sarcastisch als ik het vliegtuig instap en dreunt de deur achter mij dicht. Zo geheid was de misser dus gelukkig toch niet.
What a way to earn a living!
Eckart