Genoeg!

Onbehoorlijk lang heeft Ed Verhoeven moeten wachten op zijn begin september 1987 (!) ingezonden vraag over het verschil in rendement van Volmac en BSO. In zijn buitengewoon goed gedocumenteerde schrijven vraagt hij zich af hoe het komt dat er bij Volmac 42 duizend gulden per man per jaar winst wordt gemaakt, terwijl het vergelijkbare getal van BSO "slechts" (aanhalingstekens van mij) 15 duizend gulden bedraagt.

Ed komt daarbij met uitgebreide vergelijkingstabellen waarvan de bronnen worden gevormd, gedeeltelijk door officiële publicaties van onze beide bedrijven, gedeeltelijk door eigen berekeningen en interpolaties. Alles bij elkaar zo doortimmerd dat ik zijn brief eerst even naar de BSO-'rekenkamer' heb doorgestuurd om commentaar.

Maar helaas, ook na ruim 3 maanden doorrekenen (of daaraan een Gray te pas is gekomen weet ik niet, maar er is vast wel zwaar materieel gebruikt) kwam ook onze eigen GA tot de conclusie dat zij van deze getallen geen soep konden koken Er bleven naast deze oneetbare soep ook graten in hun keel steken of er wellicht ook winst uit belegging en of niet geconsolideerde deelnemingen was etc. etc.

Een exact antwoord zal ik dus schuldig moeten blijven, maar het is wel een goed moment om toch even in te gaan op de in het oog springende ruwe verschillen. Op de eerste plaats wil ik hierbij opmerken dat BSO enerzijds haar hele bedrijfsvoering inricht op het maken van winst, maar anderzijds ook het principe huldigt van de 'fair deal'. Dat wil zeggen, wij hebben als bedrijf het streven om een gezonde winst te maken en gezond betekent niet te weinig (dat de continuïteit van het bedrijf gevaar zou lopen) maar ook niet te veel: gebruik (misbruik) mak end van grote tekorten een onredelijk hoge prijs bedingen.

De klant moet ook in tijden van krapte iets bij je kunnen kopen zonder zich bekocht te voelen. Ook dit niet in de allereerste plaats uit Samaritaanse overwegingen maar ook puur zakelijk: hij zal zo'n mentaliteit hopelijk in tijden dat de rollen omgekeerd zijn met klantentrouw honoreren.

Kortom, BSO streeft niet naar ongelimiteerd hoge marges en ziet haar bovengrens bij zo'n 10% nettowinst over omzet zitten. Een tweede fenomeen dat bij de door Ed genoemde getallen een rol speelt is de andere pensioen inrichting die Volmac kent. Zoals wellicht bekend sluit Volmac geen pensioen verzekering voor haar personeel doch laat medewerkers in hun eigen oude dag voorzien middels het Volmac aandelenplan.

Voor beide partijen niet onvoordelig, want dit drukt de personeelskosten met circa 6% (en vergroot zo de marge met bijna hetzelfde percentage) en geeft de medewerkers zo fiscaal interessante mogelijkheden om in hun oude dag te voorzien. Prachtig dus! Alleen wij hebben niet voor deze methode gekozen omdat hij alleen prachtig is als je 100% zeker weet dat die aandelen over dertig of veertig jaar ook nog iets waard zijn. Echt niemand kan zoiets garanderen. Vandaar dat het officiële pensioenfondsen dus bij de wet verboden is om aandelen van het eigen bedrijf te hebben.

Tot slot wil ik nog vermelden dat BSO zo'n 3% van haar inkomsten aan research uitgeeft. Hoofdzakelijk aan projecten die op de (zeer) lange termijn zijn gericht. Een unicum in ons marktsegment waarmee wij hopen ook op de zeer lange termijn continuïteit het streven om een gezonde winst te maken en gezond betekent niet te weinig (dat de continuïteit van het bedrijf gevaar zou lopen) maar ook niet te veel: gebruik (misbruik) mak end van grote tekorten een onredelijk hoge prijs bedingen. De klant moet ook in tijden van krapte iets bij je kunnen kopen zonder zich bekocht te voelen. Ook dit niet in de allereerste plaats uit Samaritaanse overwegingen maar ook puur zakelijk: hij zal zo'n mentaliteit hopelijk in tijden dat de rollen omgekeerd zijn met klantentrouw honoreren.

Kortom, BSO streeft niet naar ongelimiteerd hoge marges en ziet haar bovengrens bij zo'n 10% nettowinst over omzet zitten. Een tweede fenomeen dat bij de door Ed genoemde getallen een rol speelt is de andere pensioen inrichting die Volmac kent. Zoals wellicht bekend sluit Volmac geen pensioen verzekering voor haar personeel doch laat medewerkers in hun eigen oude dag voorzien middels het Volmac aandelenplan. Voor beide partijen niet onvoordelig, want dit drukt de personeelskosten met circa 6% (en vergroot zo de marge met bijna hetzelfde percentage) en geeft de medewerkers zo fiscaal interessante mogelijkheden om in hun oude dag te voorzien. Prachtig dus!

Alleen wij hebben niet voor deze methode gekozen omdat hij alleen prachtig is als je 100% zeker weet dat die aandelen over dertig of veertig jaar ook nog iets waard zijn. Echt niemand kan zoiets garanderen. Vandaar dat het officiële pensioenfondsen dus bij de wet verboden is om aandelen van het eigen bedrijf te hebben. Tot slot wil ik nog vermelden dat BSO zo'n 3% van haar inkomsten aan research uitgeeft. Hoofdzakelijk aan projecten die op de (zeer) lange termijn zijn gericht. Een unicum in ons marktsegment waarmee wij hopen ook op de zeer lange termijn continuïteit te kunnen bieden. En niet onvermeld moge blijven de vrijwillige bijdrage die BSO geeft aan niet commerciële doelen binnen en buiten BSO waarbij als financieel belangrijkste de donatie aan Stichting Horizonverbreding die aan BSO's topkader gelegenheid biedt eens iets meer van de wereld te zien dan waar zij normaal binnen het kader van hun werk komen (alle donaties bij elkaar circa 1%).

Alles bijeen: Puur zakelijk en financieel gezien maken wij zeker een kleinere marge dan sommige concurrenten, maar wij denken dat het maken van vrienden intern en extern minstens even belangrijk is als winst. En daarvan maken wij wellicht niet zo véél, maar wel genoeg! Genoeg voor voldoende continuïteit dat we aan die vriendenkring ook nog wat hebben en, Ed, zoals we allemaal weten: geld alléén maakt niet gelukkig.

Eckart