Harige bazen

Even hield Wall Street de adem in toen dit najaar de benoeming bekend werd van Jon Corzine tot topman van het gerenommeerde effectenhuis Goldman, Sachs & Co. De 47-jarige Corzine, partner sinds vijftien jaar, had een voorbeeldige carrière achter de rug, maar beschikte over een wel zeer in het oog springend persoonlijk kenmerk dat andere carrière-makers fataal zou worden: een baard. En in Wall Street en omgeving behoort het bezit van haar op de verkeerde plaats - baarden, snorren, staartjes - tot de dood, zo mogelijk nog dodelijker dan miljarden short staan of een makkelijk traceerbaar handeltje met voorkennis. Sinds de 'Ferrari & Armani-look' van de wilde jaren tachtig doet de haute finance zich bij voorkeur conservatiever voor dan zij in werkelijkheid is. Witte of blauwe hemden, donkere sokken, sobere dassen. Een baard hoort in dat rijtje niet thuis en staat in dress codes van Amerikaanse bedrijven dan ook niet zelden onder verbodsbepalingen. Zo rigide is de Nederlands bedrijfscultuur niet, maar onder de vijftig topmannen van grootste Nederlandse bedrijven bevindt zich geen enkele baarddrager, als de kokette stoppels van Eckart Wintzen tenminste buiten de definitie van een baard vallen. Zou dat door de weelderige bosschages van erfvijand Karl Marx komen? Feit is dat alleen de ex-Nieuwlinkser Arie van der Zwan zich tooit met een forse sik. Geen Gillette voor Arie, maar zijn loopbaan ligt al jaren onder het mes. Ook snordragers, traditioneel uitsluitend te vinden onder militairen en bezitters van een hazelip, zijn in de Nederlandse boardroom zeldzaam, Slechts drie snorren prijken in de top 50 van grote ondernemingen, te weten Kees Storm (Aegon), Cees van der Hoeven (Ahold) en ING-bestuurder Cees Maas. Driemaal Kees, als dat geen voer voor psychologen is.