Hulp

"Wat doet die Wintzen eigenlijk de hele dag daar op z'n hok". Dat is een vraag die kennelijk nogal wat mensen binnen BSO bezighoudt. En als ze dan uitgerekend hebben dat zo'n stukje in BeSOgnes, af en toe een lezing, en eens per jaar een jaarverslag en een congresje nooit echt dagvullend kan zijn, hebben ze gelukkig altijd nog wel een klusje voor me. Ook om te voorkomen natuurlijk dat 'de ouwe' achter zijn veel te grote bureau in slaap sukkelt.

Zo komt Toon W. dus ook met het goede nieuws dat ik mij weer eens nuttig kan maken. Voor het DLT project is hij in gesprek met een bedrijf dat wellicht kan assisteren bij het optuigen van een elektronisch dictionaire annex kennisbank. Maar dan wel volgens state of the art technieken en op voldoende grote schaal. Naar inschatting van Toon kunnen zij het wel, maar hikken ze nogal op tegen het vervaardigen van de gevraagde - zeer uitgebreide offerte, terwijl er wel waarschijnlijkheid, maar geen echte zekerheid bestaat dat wij het gevraagde werk ook echt zullen uitbesteden. Kortom, de tegenpartij is enigszins onwillig.

Maar weet je wat wij doen? We nodigen die mensen uit, geven ze de full treatment in de VIP-room met lederen stoelen, verse koffie in porseleinen kopjes, Belgische bonbons en een vol ornaat optreden van EJW. Dan kan er echt niks meer misgaan. Eckart zal nogmaals het belang van de samenwerking onderstrepen en de gasten ongetwijfeld warm laten lopen, alleen al bij de gedachte dat zij offerte 'mogen' uitbrengen. Vol verwachting klopt ons hart dus. Onze gasten hebben al een goed geslaagde demo gehad en een paar geruststellende woorden van Toon W. allemaal een net mapje, een jaarverslag en een gratis BSO viltstift en Tara... rarraaa, daar heb je EJW.

Ik kom binnen, zie de gast en denk "oh jee, dit wordt nie wat". Ik ken hem weliswaar niet, maar word ter plekke overvallen door een gevoel van chemische in compatibiliteit, zoals ik maar zelden heb. Ik merk dat de net lekker opgewarmde stemming afkoelt alsof er een container vloeibaar heliumgas over de kamer uitstroomt. Iedereen is een beetje van z'n stuk. Ook mijn goedbedoelde openingswoorden missen geheel hun doel - zeg maar gerust: vliegen zelfs langs de schietschijf. Onze gesprekspartner vraagt zich af hoe serieus precies wij zijn met dit project en vanaf dat moment zit ik boven op de kast (zonder de bijbehorende helikopterview overigens). De adrenaline gutst door mijn aderen en ik wil heel precies weten hoe hij dat bedoelt voor een project waar wij al 5 jaar en 6 miljoen gulden in gestopt hebben (wie heeft toch die sterretjes in deze kamer losgelaten, die voortdurend voor m'n ogen dansen?).

"Hier heeft Toon mij niet voor laten komen", flitst het dan door mij heen en ik zet alle psychologische zeilen bij om de discussie en mijzelf in wat rustiger vaarwater te manoeuvreren. Dat lukt uiteindelijk wel maar de vloot heeft toch schade opgelopen.

Een paar dagen later vind ik in m'n postboek een concept van Toon voor een brief aan onze gast om de rimpels weer een beetje glad te strijken. Ik heb Toon's suggestie opgevolgd en dan weet je meteen wat 'ie' nou de hele dag doet op z'n hok: glazen ingooien en ze dan weer lijmen. Zoals ik al tegen Toon zei: "ik wil wel altijd helpen, maar ik ben niet altijd een echte hulp".

Eckart