Impressies

Een paar weken geleden mocht ik - uiteraard bij hoge uitzondering - ook aanzitten op een "intiem bobo-diner" voor een dozijn belangrijke mensen (en mij dus). Eerst staan we bij de borrel met een paar mensen zo'n beetje te piet praten, komt Karel V. bovenbaas van een groot drankenimperium erbij staan. Op het moment dat hij mij in het vizier krijgt komt er een gigantische grijns op zijn gezicht: "Tjeetje Eckart, wat heb ik genoten op jullie hoe heet het ook weer, jullie feestje dus".

En dan begint hij me toch een verhaal ten overstaan van de andere baasjes uit transporten bankwereld over hoe hij bij Infolutie al op het parkeerterrein gepakt werd, dat zijn chauffeur moest uitstappen, maar ja, hijzelf later ook trouwens. Over het gedoe-bij de registratie, dat hij nauwelijks werd binnengelaten, de vieze flessen met koffiemelk, de vooroorlogse boterham met zure zult, etc.

Maar hij praat ook over de sprekers, over het waanzinnige contrast tussen de oude wijsheid van een aboriginal vrouw, en de nieuwe Japanse "techno-savvy". En zo maar door in een niet te stuiten waanzinnig enthousiaste woordenstroom. Je begrijpt dat ik daarbij trots sta te glunderen en te glimmen als een moeder bij haar pasgeboren eerste kind. Het is op het gênante af en ik schuifel maar even weg om me bij een ander kringetje borrelpraters aan te sluiten.

Maar ja, dat was natuurlijk wel net waarom we het allemaal gedaan hadden. Mijn persoonlijke doelstellingen bij de organisatie van Infolutie zijn: nummer een dat mensen het zo leuk gevonden hebben dat ze zelfs met hun drukke baan de moeite nemen een persoonlijk bedankje te sturen. En ten tweede, veel belangrijker nog, dat de bezoekers zo geladen terugkomen van Infolutie dat zij er zeker aan tien anderen een enthousiast verhaal over vertellen.

Zeg dat Infolutie zo'n 1500 ppp kost (piek per persoon), dat is zo'n beetje wat het eindeloze gezever van een doorsnee anderhalf daags trutten seminar ook kost, nog afgezien van de eigen uren van de bezoeker. Maar anderhalf duizend gulden is ook het bedrag wat een gemiddeld salesbezoek kost.

Tenminste als je daarbij alles meerekent, van marktonderzoek tot eindrapportage, van paperclip tot lease-auto. Maar van hoeveel sales bezoeken krijgen wij ooit een bedankbriefje als ik even vragen mag? En hoeveel van de door ons bezochte mensen praten daar onder de borrel nog over na? En met enthousiasme? Zo van, moet je nou eens horen, komt er toch laatst een sales manager van BSO binnen, prachtig pak aan, beeldschone lease-auto.

Nou ja, je snapt wat ik bedoel. En dat is ook waarom wij het nagenieten van Infolutie zo lang mogelijk in leven willen houden. Vandaar dus dat wij aan alle bezoekers (en degenen die dachten dat andere dingen belangrijker waren die middag), het bijgesloten boekje "Impressies" toestuurden. Kunnen ze er nog eens over praten en weten degenen die niet gekomen zijn een klein beetje wat ze gemist hebben.

En zo bereiken wij mede dankzij de enthousiaste borrelprietpraters en dit soort boekjes toch nog 10.000 prospects met associaties van creativiteit, humor, teamgeest en perfectie. Ik heb sponsorgeld wel eens stommer zien besteden.

Eckart