Keiharde eisen?

Door een samenloop van omstandigheden is er de laatste tijd in de pers nogal wat verschenen over de "BSO-methode". Na een (bij sommigen in het verkeerde keelgat geschoten) interview over 'de nieuwe werkgever' en dito werknemer in het FNV blad, zijn zo'n beetje alle vakbladen op het gebied van sociaal beleid bij mij langs geweest voor interviews. Sommige met de vooropgestelde bedoeling om mij 'onderuit te halen', sommige uit pure nieuwsgierigheid. Maar uiteindelijk is er niet zo vreselijk veel verschil in de verhalen die gepubliceerd worden. Het ene is een beetje spannender geschreven dan het ander, maar de boodschap is in grote trekken hetzelfde. Iets wat zo langzamerhand de vast benaming heeft gekregen van het "oude" en het "nieuwe" denken. Maar zo nieuw is dat zogenaamde nieuwe denken helemaal niet. Het is zo'n beetje de oudste gedachte van het Christelijk denken: pogen met elkaar in harmonie de gemeenschappelijk gestelde doelstelling te bereiken.

Een voor de hand liggende gedachte zou je zo zeggen. Als je bij voorbeeld met een vakantiegezelschap per bus wilt gaan toeren, dan ga je toch ook geen protest vergaderingen beleggen tussen chauffeur en reizigers onder het motto: chauffeur wil zo min mogelijk achter het stuur, reizigers willen zo veel mogelijk zien.

Keiharde standpunten over en weer, chauffeur wijkt geen duimbreed van 6 uur en 37 minuten rijtijd met als neven voorwaarden 3 bruine boterhammen met kaas en 2 koffie met suiker verdeeld over 2 rustpauzes. De reizigers eisen 7 uur en 15 minuten en minimaal 365 km met minstens 2300 meter vergezicht en minimaal 3 kastelen met torens hoger dan 32 meter op de route. Enfin, je kunt je het beeld voorstellen. Onzinnig natuurlijk.

In 99 van de honderd gevallen zouden reizigers en chauffeur in harmonie en waarschijnlijk binnen 10 minuten tot een reisroute komen, er op vertrouwend dat alleen als alle partijen plezier in de rit hebben je een leuke reis krijgt. Gek dat ons streven tot zo'n harmoniemodel met onze medewerkers zoveel stof en verbazing doet opwaaien (hoe ziet opwaaiende verbazing er trouwens uit?). Niet zo gek als je om je heen kijkt. Zo worden wij op dit moment direct geconfronteerd met een conflict van onze buren c.q. huisbaas op de Koningin Wilhelminalaan 5 ("Spaerenburg"'), die een conflictje met hun Ondernemingsraad hebben. Je gelooft je ogen niet als je er naar kijkt.

Het bedrijf is ruim 2 jaar geleden tot de conclusie gekomen dat het verstandiger is de vestiging Utrecht met die van Den Haag te combineren. En nu nog is het keiharde gevecht gaande. De OR eist dat de werkzaamheden in Utrecht worden gedaan. De OR eiste enige tijd geleden ook dat er ongestoord - ondanks verbouwingen door BSO op de 1e en 2e verdieping - stofvrij en ongestoord gewerkt kon worden (er moesten zelfs tijdelijke muren om hen heen gebouwd worden).

De OR eist nu dat er ondanks het feit dat er geen werk meer is voor de overgebleven mensen (omdat ze niet met het werk zijn meeverhuisd), toch nog 900 vierkante meter kantoorruimte ter beschikking' blijft. Een strijd die dus nu al een dikke twee jaar duurt en waarbij de productiviteit van zo'n 30 man volkomen verloren gaat in een strijd de huur voor de vierkante meters die BSO graag zou willen huren.

Persoonlijk zou ik denken dat zoiets toch harmonieuzer opgelost moet kunnen worden en ben ik blij dat wij tot op de dag van vandaag onze vraagstukken in harmonie hebben kunnen oplossen en dat onze OR begrijpt waar de letters OR voor staan met de nadruk op Raad van Ondernemingsraad en niet ondernemingsstrijd. Zolang wij dat zo kunnen houden - van beide kanten - zal het BSO goed gaan. Liever samen goed dan keihard de fout in.

Eckart