Komkommer

Het is echt niet te geloven wat een mens in mijn functie zich niet zoal op z'n nek haalt. Toegegeven, het is op het moment niet al te druk op headquarters. Nederland heeft weer te lijden onder de jaarlijks terugkerende en altijd weer veel te lang durende vakantieterreur. Niemand te bereiken, er vallen bijna geen afspraken te maken en ook de telefoon is opvallend rustig. Komkommertijd dus, zoals dat in de journalistiek heet.

Maar wat mij betreft is het allemaal maar uiterlijke schijn, want zomer, vakantie, komkommer of tomaat..., het klokje in de tijdbom van het steeds nader komende Infolutiecongres tikt angstwekkend snel door. En natuurlijk, m'n grote steun en toeverlaat in deze, Ton Zeilster, projectleider van de Taskforce Infolutje is... je raadt het al, met vakantie! Moet ik dan altijd ook alles alleen doen?

Nee, gelukkig is Birgitta alweer terug van weggeweest en gaan we gezamenlijk en ondersteund door Hans de Legers, de chef-kok van het Golden Tulip, naar het Jaarbeursgebouw om de lunchhapjes van het congres te gaan voorproeven. Nu heb ik in m'n leven best wel eens eerder proeverijen meegemaakt: kaas, kerstdiners en vooral vaak wijn, maar lunchhapjes, nee die had ik nog nooit voorgeproefd.

De voorstelling overtrof ook mijn stoutste verwachtingen. Een ontvangst comité van 7 man, twee koks, de chef-kok, het hoofd catering, de bazin zalenverhuur, een PR-man en nog iemand die ik niet thuis heb kunnen brengen, plus nog twee serveersters, videoapparatuur, complete warmhoud installaties, twee tafels vol met glazen en koffiekopjes van verschillend model om uit te kiezen, (de een nog lelijker dan de ander), servetjes, de hele rimram, ondergebracht in een middelgroot congreszaaltje. Inleiding door niet thuis te brengen figuur, programmablaadjes, etc., etc., niet te geloven. En nu maar proeven!

Maar hier stuitten we dan op het eerste probleem. Want hoe proef je 11 verschillende hapjes (broodjes en warme en koude happen), zonder halverwege de rit anders dan kokhalzend het volgende serveerblad onder ogen te krijgen. Inderdaad, op ons verzoek om een afvalbakje werd een op hoogglans gepoetste champagnekoeler tot die functie gedegradeerd en gaan we aan de slag.

Eerst de cocktail maar. Leuk ludiek opgemaakt met aapje op de rand, maar helaas in totaal verkeerd glas, met veel te dikke rand en veel te zoet, geen combi met de vishapjes en trouwens met de andere ook niet. Dan maar snel eerst een slok Spa (2° te warm) en door naar de happen: broodjes iets te droog, garnalen smaken naar conserveermiddel, de kaas is lekker, gainba's te droog (komen kennelijk tegen de afspraak in uit de diepvries), minibroodjes halfom wel aardig, toastje haring goed (volgens mij althans, volgens Birgitta ietwat ranzig), broodje paling veel te groot, gevulde champignon te vettig en niet goed vast te houden met één hand, rolletjes kippenlever met spek aan de droge kant, dipsaus onhandig, jus d'orange wel vers volgens afspraak, maar te lang gestaan, groentesap wel lekker. (Kortom, wil de jaarbeurs het cateringcontract winnen, dan moet er nog een boel gebeuren).

Dan ineens, midden onder het proeven, denk ik: "Wat doe ik hier eigenlijk? Goed, toegegeven, ik heb vroeger nooit willen deugen, maar ik heb nu toch een goede baan, wat sta ik hier nou een broodje kaas te eten, terwijl negen paar ogen mij verwachtingsvol aanstaren?"

Waar is trouwens de komkommer? Maar die is er niet, want op 17 oktober Infolutiedag, is de komkommertijd (ook) voorbij.

Eckart