Kon ik het maar

Daar zitten we dan weer, met beide voeten op de grond. Dat is wel even wennen na al het verwennen. Dacht ik vorige week nog even dat een wandelingetje over het water tot de mogelijkheden zou moeten behoren, zo weet ik nu weer zeker dat de oude regeling van hozen of verzuipen weer gewoon van kracht is.

Infolutie nadert met rasse schreden, met zevenmijlslaarzen mag je wel zeggen en er moet nog zo ontzettend veel gebeuren. Op het moment van schrijven nog 17 dagen voorbereidingstijd (inclusief weekends) en we hebben de teksten en de visuals nog van geen enkele spreker binnen. Sterker nog, de kans dat wij een spreker uit Rusland zullen krijgen is gereduceerd tot vrijwel nihil. Wat een land zeg! In een onbewaakt moment wil ik nog wel eens schelden op onze ambtenarij in ons Holland, maar dit slaat werkelijk alles!

Wist je dat je, als je gewoon iemand die een managementachtige positie vervult in een fabriek als spreker wilt uitnodigen, dat dat alleen kan als je dat doet via het Ministerie van Machinebouw? Denk je dat je, als je dat weet, dan aan de slag kunt? Vergeet het maar. Krijg je een telex van de - overigens buiten gewoon behulpzame Nederlandse ambassade in Moskou - dat de titulatuur op de brief niet juist was en de post dus onbestelbaar. "Slordig werk, over!" stond er vroeger maar al te vaak onder mijn lagere school opstellen. Datzelfde schuldgevoel begint mij dan weer te bekruipen als ik zo'n tik op de vingers per telex krijg ("en dat voor zo'n grote slungel").

Enfin, het begon er zo'n twee maanden geleden op te lijken nu at wij toch nog succesvol zouden zijn. Dus ik dacht, die mensen in Rusland gaan natuurlijk bij hun zo ambassade in Den Haag navorsingen toen over BSO. Of we wel braaf zijn, nooit gedemonstreerd hebben voor hun ambassade, geen kruisraketten op het dak hebben staan enzo.

Zodoende schreef ik hen om te vertellen dat ik in de startblokken stond om ieder moment mijn opwachting te komen maken, pink aan de broeknaad om te vertellen hoe lief en braaf BSO... etc.

Toen ik 2 weken lang niets hoorde, dacht ik "kom ik bel eens, kijken of ze de ontvangstzaal al voor mij aan het versieren zijn". Na veel geharrewar krijg ik meneer Savronov aan de lijn, die na een half uur discussie beslist niet de instantie blijkt te zijn die ik hebben moet. Nee, voor dit probleem moet ik mijnheer Sobolov hebben (dat klopt, want die had ik in februari al opgeschreven over dit onderwerp), maar helaas, die is voor 6 weken weg. En heeft voor zijn vertrek inderdaad nog niet de slingers voor mij opgehangen in de ontvangstzaal.

Maar geen nood. Ene Blatov, die uitstekend engels spreekt, is een en al oor. Nu hadden we in februari, april en mei al geschreven met ons verzoek om sprekers, doch helaas geen spoor van herkenning, doch mijnheer B. is een en al welwillendheid maar komt aan het eind van mijn betoog dan met de vraag "But Misterr Wintzen, you know things take a bit morrre time in the USSRrrr; you should have starrrted a bit earrriierrr: 6 weeks is verrry shorrt notice" Nou vraag ik je! Sinds februari ligt er al post van BSO op zijn bureau!

Enige weken geleden zijn we dan begonnen te trachten een "verse" Russische emigrant te pakken te krijgen. Maar dat is wéér een verhaal apart. Een super besloten kring met hoofdzakelijk geheime adressen en telefoonnummers, met zeer bereidwillige en vriendelijke mensen, maar ik wordt gek van het wachten. Dat geeft zo'n gevoel als wanneer de boot echt vol water begint te lopen en een ander roept, wacht maar, ik geef je te zijner tijd de hoosemmer wel even aan. Op zo'n moment a je dan denken: kon ik er maar echt over lopen!

Eckart