Land van ongekende mogelijkheden

Wat bezielt die mensen toch om zichzelf "land van ongekende mogelijkheden" te noemen, bedenk ik mij als ik, ondanks alle pogingen om mijn reis anders te routen, toch weer blijk in New York eerste "voet aan wal" te moeten zetten. Het meest depressieve en ongeorganiseerde en door mij meest gehate aankomstvliegveld van dit land van de toekomst. Aanvankelijk lijkt het geluk nog met mij omdat ik, met nog enkele medepassagiers, opgevangen wordt door de lokale KLM regeling. Had natuurlijk die lieve schat van een Birgitta weer geregeld bij haar oude KLM relaties.

In het voetspoor van "mevrouw Regel" dus door alle vieze lange gangen, trap af, gang door, trap op, lange gang, trap, nog langere gang, hoek om, gang etc. en dit alles natuurlijk met al m'n bagage op m'n nek, want ik gooi nog liever m'n bagage direct in de oceaan dan het toe te vertrouwen aan het New Yorkse afbandelingssysteem of - beter gezegd - kwijtraak systeem zodat je dan ook nog eens uren in de rij moet staan om te mogen soebatten met onbeschofte vlerken.

Maar helaas, ook "mevrouw Regel" zag, aangekomen in het hoogtepunt van New Yorkse depressie, de paspoortcontrole hal waar nog drieduizend zevenhonderd en vier en tachtig wachtenden voor u, via een gigantisch dranghekken systeem stuk voor stuk op de adrenaline opwekkende paspoort ambtenaren worden losgelaten, ook mevrouw Regel dus, zag deze keer geen kans ons langs de wachtenden te loodsen en dumpte ons uiteindelijk in een weliswaar korter rijtje, dat echter bestemd bleek voor categorie 'moeilijke gevallen' en moeilijke gevallen hebben het in New York pas echt moeilijk, dat garandeer ik je.

Wet van behoud van ellende dus. Mijn rij is ruimschoots lang genoeg om middels ademhalingsoefeningen mijn adrenalinespiegel zo ver omlaag te krijgen dat ik kans zie het derdegraads kruisverhoor bij de 'immigration' ditmaal zonder handtastelijk te worden te doorstaan.

En zo kan ik twee uur later dan toch weer buiten de frisse (nou ja, 'frisse') lucht van New York inademen. En ik moet niet zo zielig doen, want ik vind New York verder een heerlijke stad. Het begin van m'n reis om sprekers en ideeën op te doen voor Infolutie '89 en om gesprekken te voeren óver en mèt mogelijke overneem kandidaten in de USA.

De binnenkomst perikelen zijn snel vergeten als blijkt dat het hotel mij ongevraagd ge 'upgrade' heeft naar een gigantische suite met uitzicht op het Central Park en de volgende dag mijn eerste gesprekspartner, die zijn zondagochtend opoffert om naar m'n hotel te komen, blijkt een schot in de roos te zijn.

Het onderwerp van Infolutie zal deze keer "taal en teken" (image en language) zijn en deze man houdt, geheel a l'improviste, een fantastisch boeiend verhaal over 'corporate language', het geheel van alle uitingen van een bedrijf naar buiten toe. Hij heeft hierover zeer frisse en goed samenhangende theorieën en noemt mij ook nog eens twee namen van mensen die ik beslist moet zien, boeiende sprekers en superkenners van weer andere aspecten van ons onderwerp.

De lunch blijkt ook al niet weggegooid. De oude bekende Judy H. chair woman van de Adapro conference (zeg maar de Amerikaanse Cosso) blijkt inmiddels getrouwd met een beurs-analist van formaat, gespecialiseerd in de softwarebranche. Beiden blijken niet alleen goed voor een zeer gezellige, maar ook buitengewoon informatieve lunch inzake ons overnamepad. Helaas blijkt zondag Broadway 'gesloten' te zijn en draait alleen nog "Oh Calcutta" (nu alweer voor de bijna zes duizendste keer!).

Die vijftig dollar had ik beter in m'n zak kunnen houden, want het blijkt niet meer dan een hoofdzakelijk door Japanners gefrequenteerde musical die geen kans ziet het middelbare school toneel niveau te ontstijgen. Dat een ieder daarbij in z'n blote kont loopt, vermag absoluut niet te helpen, in tegendeel!

Vanaf maandag tot zaterdag heb ik dan verder een heerlijk volgepakt programma: New York, Toronto, Orlando, San Francisco, Los Angeles waar ik ontmoetingen heb met achtereenvolgens een professor in linguïstiek, de bouwers van een driedimensionaal synthesizer programma, een regelbaas van Epcot Center, een cartoon tekenaar, verschillende mensen die ideeën ontwikkelen voor imagineers, een auteur van technische boeken, een absolute freak die alles weet van computer images, een bemiddelaar in computerbedrijven, directeureigenaren van softwarehuizen en een producer van televisie programma's.

Als ik aan het eind van de rit zaterdagmiddag aan de boulevard van Venice in L.A. zittend achter een biertje, de balans opmaak, moet ik toch vaststellen dat ik een zeer succesvolle reis gehad heb, waarbij ik naar alle waarschijnlijkheid 3 van de 6 sprekers voor Infolutie te pakken heb en mogelijk ook de auteurs van het boek dat wij op die dag zullen uitgeven. Een gigantische oogst! En mooi weer wat ongekende mogelijkheden voor BSO.

Eckart

PS: In de volgende BeSognes een uitgebreid artikel met een nadere toelichting over het thema van de komende Infolutie.