Leeg, leger, legeren, delegeren.

Het hoofd spreekt

"Rotzak!" zie ik haar denken terwijl ze een beetje boos m'n kamer uitloopt. Niet voor lang natuurlijk, want Birgitta is nooit lang boos; dat is haar kracht. Twee minuten geleden kwam ze binnen met een vraag om even mee te denken en ik laat haar nu geheel onverrichterzake weer m'n kamer uitlopen. En natuurlijk laat ik haar niet gaan omdat ik haar niet lief vind, maar omdat ik even niks meer te melden heb. Het lampje "overbelast" begint een beetje te flikkeren.

''De fout die de meeste ondernemers maken is dat zij niet kunnen delegeren'', roep ik nog geen week geleden eigenwijs in een groot poeha-interview in een Nederlands ochtendblad. Uiteraard gevolgd door mijn bekende prietpraat over hoe goed wij bij BSO wel beslissingen en verantwoordelijkheden kunnen overlaten aan anderen.

Maar hoe komt het dan dat ik hier als een leeg luchtballonnetje een beetje sikkeneurig, het-huilen-nader-dan-het-lachen zit te vegeteren achter een bureau dat beladen is met 5 volle postboeken ("had je maar niet een week naar Amerika en Canada moeten gaan")? En als je dan zo goed kan delegeren waarom neem je dan niet die hartstikke leuke spreekbeurt aan, Eckart? Een spreekbeurt van het type kolfje naar je hand (want voor een bak met 700 internationale personeelsfunctionarissen) te geven in een verwenhotel in de kleurrijke surrounding van Istanbul. En waarom laat je die supereervolle uitnodiging lopen om te spreken voor je lievelingspubliek van de Veerstichting? Want iemand die echt kan delegeren houdt dik tijd over voor leuke dingen.

Straks als het gesodemieter rond Infolutie (en uiteraard ook jaarverslag) weer voorbij is, heb ik natuurlijk superspijt dat ik nu hier als een uitgezogen zombie allemaal leuke dingen heb laten lopen. Stom, stom, stom.

En ik ben de enige niet hier op de gang, die kennelijk met een plukje teveel hooi op z'n vork rond loopt. Het Infolutiegedoe heeft nog een fors aantal andere slachtoffers gemaakt. Het prikkelbaarheidsquotient begint aardig op te lopen. Net als het aantal aanmeldingen dat nu is opgelopen tot een hoeveelheid die zonder 25% ''no show'' met geen mogelijkheid in de zaal te proppen is.

Enfin, nog een week en dan is "alles" weer voorbij en kunnen wij weer gewoon aan het werk. Hoe

wel, als ik even in m'n agenda kijk, zie ik eerst nog even een volle bak met afspraken, die het stempel "na Infolutie'' hadden gekregen en die kennelijk niet delegeerbaar waren. Gek eigenlijk, dat ik toch nog kans zie om zo'n druk baasje te spelen, terwijl ik de enige ben in dit bedrijf die bijna ongelimiteerd kan delegeren, maar naar wie bijna niemand delegeert. Immers, als je even door denkt moet de agenda van het hoogste baasje dan het leegst zijn en die van de "jongste bediende" het volst.

Ik moet hier toch nog eens over nadenken, zéker voordat ik in een volgend interview weer allerlei dingen ga roepen.

PS.: zou het schrijven van een column ook delegeerbaar zijn?