Lies en leed

Daar gaat ze dan, ijzeren hein, steun en toeverlaat, geweten, wandelend geheugen, koffiedrager, gastvrouw, raadgeefster bij intuïtieve waarnemingen en beslissingen, bliksemafleider, boodschappenmeisje, praatpaal, nood bankkantoor, tikmien en ponspoes, telefooncentralist, boodschappendienster, grafisch designer, koerier, hulp bij het fröbelen, troost in droeve tijden, systeembeheerder, poetsdame, postdame, werktekenaar, zetwerk, lay-out samensteller en eindredactrice van BeSOgnes, archivaris en documentaliste, gezelligheidsdame, privé-secretaresse, administratrice, zaakwaarnemer, reisbureautje, chauffeuse, ontbijtserveerster, intermediair, spellingscorrectrice, interviewster, postkantoorhoudster, handschrift ontcijferaar, kleine kas beheerder, foerier, adres bestand beheerder, kenner van de magic file... kortom Manus van alles en 'liefde op het eerste gezicht' sinds 1980 zo maar weg.

Dat heb je ervan als je bij BSO werkt, waar mensen nog mensen mogen zijn, dan ga je je ook zo ontzettend aan elkaar hechten en is het eventuele scheiden ook een soort echt scheiden, zal ik maar zeggen.

Het heeft zeker 4 weken geduurd voordat het volledig tot mij begon door te dringen dat zij het echt meende. Weg. Zo maar weg. En ik had mij in het begin van het jaar nog zóóó voorgenomen dat ik veel aardiger voor haar zou zijn, dat ik haar nooit meer zou beschuldigen van het kwijtraken van spullen en documenten die ik zelf verslonst had of nog in m'n tas had zitten, dat ik leesbaarder zou schrijven en dat ik mijn stukjes voor BeSOgnes voortaan altijd op tijd zou inleveren (weet je trouwens dat ik dit stukje nu - voor het eerst van mijn leven trouwens - ruim twee weken voor plaatsing aan het schrijven ben, slijm, slijm).

Het mocht allemaal niet baten. Lies heeft besloten na 18 jaar beroepsleven minstens een paar jaar iets voor zichzelf te gaan doen. En dat, terwijl ook nog eens twee weken geleden "officieel" is vastgesteld dat wij zo'n leuk bedrijf zijn om bij te werken!

Eckart