Likken

Het hoofd spreekt.

Het gaat niet goed in de branche. Als je de kranten mag geloven, is het de hoogste tijd om afstand te doen van alle aandelen die ook maar iets te maken hebben met computers, software of anderszins "High Tech" (toch al het stomste woord dat ooit dat is uitgevonden). "Na de recente grote rellen bij HCS, Infotheek en Newtron, etc. is het voor de kleine belegger veruit het beste afscheid te nemen van alle waarden in deze sfeer, de wonden te likken en niet verder te zeuren over geleden verliezen "Aldus de laatste Vrij Nederland.

"De automatiseringsbranche krijgt harde klappen", volgens de Volkskrant, waarbij overigens zoals gewoonlijk Volmac, HCS, Newtron, Infotheek, Tulip en Topdata in één adem genoemd worden. Hup, alles op één hoop, handel, dienstverlening en productie. Verder worden nog woorden als "kopersstaking", "acute recessie" in de strijd gegooid door de Volkskrant. En dit is dan een miniatuur greep uit de bak van paniekberichten over onze branche, die de laatste tijd over ons uitgestort worden. Je zou er bijna zenuwachtig van worden.

Hoewel, een béétje zenuwachtig worden, is natuurlijk nooit weg, zeker niet als dat een verhoogde salesactiviteit ten gevolge heeft, want ook bij BSO zijn de strafbanken zo hier en daar wat meer in gebruik dan anders. Maar echte paniek slaat natuurlijk nergens op. De westerse wereld zit doodgewoon op het neergaande stuk in de economische cyclus. Er moet dus gewoon wat harder gepeesd worden dan anders. In de geschiedenis van BSO is het overigens de derde keer dat wij te maken hebben met het recessie stuk - van de economische golfbeweging.

Het is trouwens wel interessant om te zien hoe in het opgaande deel van de cyclus alle deelnemers hoog op de toren staan te blaten hoe goed en knap zij zijn, "kijk eens naar m'n cijfers" en hoe bij het neergaande deel "die stomme recessie" de schuld krijgt. De recessie valt dan bovendien nog eens samen (de timing is niet toevallig natuurlijk) met het voorspelbare ineenstorten van de al jaren zwaar overtrokken koersen van die zogenaamde High Tech fondsen. Waar koers-winstverhoudingen van 40 tot 50 doodnormaal waren. Soms kan ik dan weer zo trots worden en loop ik een klein beetje naast m'n schoenen, als ik bedenk dat ik dat in 1986, toen men over elkaar heen buitelde om maar zoveel mogelijk van die nieuwe High Tech aandelen te verzamelen, deze ineenstorting voorspelde. In een column onder de titel "Goldrush op Beursplein 5" in het toenmalige Economisch Dagblad schreef deze jongen over "een sterk overgewaardeerde handel in de High Tech aandelen...." en vroeg hij zich af of "... het jonge management dat zich ter gelegenheid van de beursintroductie zo trots en met vastberadenheid voor het glimmende bedrijfspand liet fotograferen, die (beloofde) groei ook aan kan..."

"Als de ommekeer zich hier gaat aftekenen, zijn het vooral de kleine beleggers die de grote risico's lopen", schreef ik toen in mijn eindeloze wijsheid. (die kunnen dus nu de in Vrij Nederland genoemde wonden gaan likken).

Ben ik toch blij dat wij destijds een beide-benen-op-de-grond koers-winstverhouding hebben vastgesteld van ca. 11, dan valt er voor onze aandeelhouders niks te likken. Tenminste, als wij nu, in de wat taaiere conjunctuur er weer keihard tegenaan gaan (zouden we eigenlijk altijd moeten doen, of deden wij dat al?).