Meer dan ooit

Het was weer een fantastische collectie kerst en nieuwjaars fröbelwerk die dit jaar over ons is uitgestort. Een steekwagentje vol goedbedoelde rotzooi kwam er zo iedere dag rond de kerstdagen binnen. Men had weer vreselijk z'n best gedaan op de kaarten met overigens wisselend visueel succes.

Gewoontegetrouw natuurlijk veel winterlandschappen (waarschijnlijk uitverkoop voordat het broeikaseffect toeslaat), Unicef had ook goed geboerd, verder natuurlijk de bekende familie foto's (in de hoop dat je tenminste een van de familieleden zult herkennen), cartoons, waarvan de meerderheid met elanden of herten, kaarten op boterhammenpapier, knip-, plak en vouwwerk, veel goud op glanzend chromo papier, zwaar oversizede kaarten om op te vallen en dan foto's in de categorie 'prachtig druipend van de symboliek, foto's van het type 'eng', saaie kaarten, kaarten met gevoerd binnenwerk, 'grafisch verantwoorde' kaarten, een boterhamzakje als verantwoord vuurwerk, kaarten met een CD'tje erin, ditmaal geen enkele kaart met een jingle-bells-jingle op chip, veel werkjes met afbeeldingen van eigen producten, veel blinkend spul, waarbij ik overigens niet helemaal zeker ben of het allemaal goud is, uitgeflipte vormen, superlange en superdikke, een kaart met een ingebouwd vergrootglas, eentje vermomd als diskette, van een recentelijk geprivatiseerd staatsbedrijf welgeteld 11 identieke kaarten waarvan 7 met onleesbare handtekening, of erger nog van een accountants kantoor 5 identieke kaarten, waarvan zelfs 3 zonder handtekening of anderszins bron van herkomst, maar wel alle met (vijfmaal) hetzelfde boek.

In de categorie cadeaus dan nog 3 flessen champagne, waarvan twee alleen voorzien van visitekaartje, en een met een ontzettend lief briefje (die fles heb ik dan ook op oud jaar met dubbel veel plezier opgedronken), een absoluut uitmuntende fles wijn afkomstig van een voor mij totaal onbekend bedrijf en bijgevoegde kaart met absoluut onleesbare handtekening (prima PR dus!) dan natuurlijk ook de flessen wijn die de lokale slijters kennelijk bewaard hadden om ze in een eindejaars 'premium'-raam in te gooien, een heel leuk knuffelkikkertje, 7 agenda's en 13 kalenders, een doos absoluut te gekke bonbons met lief kaartje, een beeldige antieke emmer met exotische vruchten en lief briefje en tot slot een smakeloze kaas van een interieur bedrijfje wiens ontwerpen al net zo smakeloos zijn als de rondgestuurde kaas.

Het spijtigst in deze opsomming zijn natuurlijk de kaarten zonder persoonlijke groet maar met onleesbare handtekening (en dat waren er zeker honderd); wat een kosten voor 0,0 public relations effect. Veel dank tot slot aan de BSO'ers die een kaartje stuurden, waarvan sommigen mij nog een hart onder de riem staken door te zeggen dat het zonder champagne dit jaar toch ook wel leuk zou worden.

Veel dank voor alle goede wensen, mondeling of schriftelijk want wij hebben ze hard nodig in het komend jaar. Als de ontwikkelingen met PASS zo zullen gaan als Philips en BSO het zich hadden voorgesteld dan zullen wij eind van dit jaar dubbel zoveel medewerkers te verzorgen hebben als nu aan het begin en dat liefst met behoud van BSO-cultuur. Voor die operatie hebben wij echt alle hands aan deck nodig: jouw en mijn inzet om onze kwaliteit te handhaven maar vooral ook onze cultuur, waar mensen nog mensen zijn en geen nummers en waar nog gelachen en gehuild kan worden en waar nog warmte is. En warmte is meer dan een nieuwjaarskaart met onleesbare handtekening.

In 1990 reken ik meer dan ooit op jullie!

Eckart