Met stomheid geslagen?
Eens in de veertien dagen begint meestal zo op donderdag of vrijdag Annelies mij te herinneren aan mijn verplichting om de komende week het hoofd weer tot spreken te brengen. Een ceremonie die meestal vijf dagen tot een uur voor redactie sluitingstijd duurt en dan culmineert in schrijven, schrijven, schrijven in de ter plekke afgedwongen inspiratie (van te voren opgeven hoe lang het gaat worden: hoe kan ik dat nou weten!) en dan tikken, tikken, tikken, Ingrid plakken en met gierende sirenes naar de drukker.
Dat liep dus even mis de vorige keer. Want eerst ging Annelies met vakantie en aansluitend ik op reis en was er dus niemand die mij achter mijn vodden aanzat en werd ik aan de schandpaal genageld als zwijgend hoofd - als vóórpagina nieuws nog wel! De enige BeSOgnes-abonnee die daar mee zit ben ik overigens zelf, temeer wanneer blijkt dat Sip ook nog véél mooier, poëtischer én met meer inhoud kan schrijven. Maar genoeg gezeurd hierover, we gaan het over iets heel anders hebben.
De afgelopen drie dagen had ik het genoegen om een workshop bij te wonen met een twintigtal deelnemers op uitnodiging van het EEG-ESPRIT gebeuren. De vraag was om eens drie dagen te brainstormen over third-wave-office systemen en te trachten tot conclusies te komen wat voor soort programma's ESPRIT 11 (1988 e.v.) zou moeten stimuleren. Niet bepaald een gemakkelijke vraag, maar de overige genodigden vormden een uitgelezen gezelschap: een stuk of vijf hoogleraren uit alle hoeken van de wereld: Kopenhagen, Californië, Florida, Oxford, Grenoble, verder representatie uit onze branche (Hardware en Software), de organisatie advies wereld en de grootgebruikers en zo hier en daar nog een verdwaalde socioloog.
De belangrijkste reden overigens waarom ik (soms) naar dit soort happenings ga, is zeker niet omdat ik van mening ben dat ik de EEG kan vertellen hoe zo'n kantoor nu vormgegeven of geautomatiseerd moet worden. Maar wat mij wel intrigeert is hoe anderen daar over denken en vooral om zo'n beetje een idee te krijgen over de 'state of the art'. Wat is er gaande? Wie is er bezig met wat? Waar lopen de anderen op vast als zij met dit soort onderwerpen aan de slag gaan?
Met genoegen rapporteer ik na deze workshop overigens dat wij bij ons in huis nog helemaal niet zo gek bezig zijn. Als ik zo door m'n hoofd laat gaan de discussies die wij op onze eigen beleidsvergaderingen hebben of dingen die ik opvang bij gesprekken met onze eigen consultants, dan stel ik vast dat wij zeker niet achter lopen of gigantische gaten in ons denkpatroon hebben over dit soort van onderwerpen. Prettig gevoel voor mij als BSO-er dus; toch een verrassende vaststelling als je ziet dat er elders in de wereld niet écht veel meer is. Zo lopen we dus met z'n allen zo'n beetje in het half duister te tasten.
Niettemin een lange en vermoeiende vergadersessie waar ik toch weer een boel inspiratie uit put en waar je vrienden maakt die je later ongetwijfeld weer zult tegenkomen en met sommigen waarvan we zeker nog wel eens samen in een project zullen zitten. Het hoofd mag dan soms wel eens zwijgen maar het is niet met stomheid geslagen over de gigantische kennisvoorsprong elders.
Eckart