Miles

Van onze correspondent in San Francisco.

Zoals sommige mensen "miles for a Camel" gaan, zo doet BSO er tienduizenden voor een congres dat het beste van 1989 moet worden.

Zojuist zijn wij dan in San Francisco geland met het zootje: Joost Middelhof (regie), Lajos Kalanos (camera), Harry Poortman (GGK, scriptgirl), deze gek (ontregelaar) en 12 stuks bagage (camera's, lampen, statieven, accu's en tienduizend kabels) voor de derde opnamedag.

Door het tijdsverschil en de vliegtijd tussen New York en hier is, ondanks barbaars vroeg opstaan, toch nog maar weinig van deze dag over. Terwijl ik hier zit te schrijven is de ploeg de stad ingegaan om wat "couleur locale" te schieten. Morgen zal dan het portret gemaakt worden van Larry Gonick (schrijver van Neo-Babelonia) en morgenavond door naar L.A. voor Alan Kay. Eergisteren Derrick de Kerckhove in Toronto en gisteren was Ken Morris (NY) aan de beurt.

Voor mij is het met de meeste sprekers de 3e ontmoeting. Eerst het "aftast -gesprek" begin dit jaar met de ruim 20 kandidaten waaruit er zes werden geselecteerd. In juli met alle sprekers afzonderlijk praten om de verhalen op elkaar af te stemmen en nu de laatste puntjes op de i. Visuals doornemen, eventueel nog wat passages uit de lezing aanpassen en ondertussen de videoportretten maken voor de introductieclips. Als wij morgen met deze ronde klaar zijn, moeten we later natuurlijk nog de Europese sprekers onder handen nemen.

Een clipje over een spreker duurt straks drie minuten en daar lopen dan nu vier volwassen kerels met al hun prang een hele dag voor te sjouwen. Vloekende taxichauffeurs die balen van alle troep die bijna niet in de kofferruimte te proppen valt. In het vliegtuig stewardessen, die maar niet willen begrijpen dat Lajos zijn camera niet aan het rammelende bagagerek wil toevertrouwen. Hij wil het ding bij start en landing gewoon op zijn schoot houden. "Geef maar even hier" zegt de stewardess voor de landing. Hoe bedoel U "hier geven", reageert Lajos, als door een wesp gestoken. Maar de stewardess blijft drammen en Lajos, die al 30 jaar zijn spullen over de wereld zeult blijft volledig Siberisch voor haar charmes en onontvankelijk voor haar argumenten.

Geheel volgens Amerikaans denken, hup, de purser erbij die op zijn strepen (4 stuks) gaat staan. Lajos zegt dat als hier de vliegtuigen als rotte peren uit de lucht vallen (wij zitten in een DC 10) hij niet inziet waarom zij zo moeilijk doen over een camera. Purser wordt handtastelijk en wil het apparaat afpakken.

Dreigt dat hij de captain erbij zal halen. Dat lijkt ons een prima plan zo 1 minuut voor de landing nu wij stomtoevallig alle motoren van deze DC 10 nog hebben kan de co vast ook weilanden. Tot mijn verbazing gaat Lajos ineens door de bocht en legt de camera wals gevraagd onder de stoel voor hem. Dertig seconden later begrijp ik waarom. Hij wacht tot alle stewardessen vast gegord zitten om vervolgens het ding van de grond te pakken en, zoals hij al jaren doet, bij de landing als een dierbaar kind op z'n schoot te leggen.

Wat een gedoe eigenlijk allemaal voor een congres van 6 uur. Zeker als je bedenkt dat inmiddels ook de technische ploeg die straks alle elektronica aan elkaar moet knopen al op volle toeren draait, men in de studio's begonnen is de decors te bouwen, voorbereidingen gestart zijn voor de catering en zoals je in het bijgesloten boekje ziet, de programmateksten in ieder geval op tijd klaar waren.

Kijk er eens in: achter die inhoud gaan enkele manjaren voorbereiding en uitwerking schuil om straks aan 1000 klanten en prospectus te laten zien dat creativiteit en perfectie elkaar niet uit hoeven te sluiten. Jammer dat wij de meeste BSO-ers niet kunnen uitnodigen om te laten zien waarom wij "miles-for-an-Infolutie" gaan.

Eckart