Nooit meer paniek

"Hi, Eckart, join the meeting", klinkt het vrolijk uit de mond van een dozijn "krijtstrepers" rond de ovale tafel die zo sufgeluld zijn, dat ze zelfs mij nog als een lolletje beschouwen. Ik ben duf van het lange rijden en kijk het gezelschap glazig aan. Nee, sorry hoor, denk, ik kan mij echt wel iets leukers voorstellen dan het vrijwillig bijwonen van de uitgelopen vergadering van de "committee" van Indigo.

Het is zondag, eind van de middag. Ik was niet naar Maastricht gereden voor een stelletje pennenlikkers en bankiers, maar voor de Commissarissenvergadering van dit Israëlische bedrijf. Gezien hun religieuze achtergrond hebben zij er altijd een duivels genoegen in om bij voorkeur op zondag intercontinentale telefoon conferenties of live vergaderingen te beleggen.

Nee, het zojuist "gewonnen" uur lacht mij toe. Waanzinnig zelfs! December is sowieso altijd al de drukste maand. Daar spelen nu dan nog de laatste loodjes van de fusie doorheen, de gebruikelijke kerstkaarten kermis, voorbereidende werkzaamheden voor m'n nieuwe bestaan als kleine ondernemer (Gekke Eckie b.v., zeg maar) en verder dan - en dat is nieuw - dat stuk van de afscheidsperikelen waar ik mij mee mag bemoeien. Dat laatste is natuurlijk vreselijk afzien. Niet dat stuk waar ik mij wel in mag mengen, maar dat andere. Dat verdomde geheimzinnige gedoe in het hok naast mij.

Voortdurend worden er deuren dichtgedaan. En dát speciaal voor mijn neus, voor (of beter tégen) mij, die ooit nog eens tot koning van de open-deuren-policy gekroond had willen worden. Gewoon, béng, dicht. Als ik dan even binnen kom (bij mijn eigen secretariaat, dus!) worden er ineens (telefoon)gesprekken afgebroken, boeken dichtgeslagen en op 'escape'-knoppen van computers gedrukt, of voor mijn part de stekkers eruit getrokken.

Doet me een beetje denken aan vroeger, toen ik zogenaamd m'n huiswerk zat te maken, maar in werkelijkheid spannende stripboekjes of 'vieze' blaadjes zat te lezen. En dan de paniek als je moeder binnenkomt om thee te brengen. En wie weet, zitten de meiden helemaal geen afscheid voor te bereiden, maar ook vieze boekjes te lezen. Hen kennende en zo aan hun rooie koppen te zien als ik onverwacht binnenkom zou het me niets verbazen!

Het is ook zo vreselijk ambivalent, dat afscheid. Niet meer de zorgen over de cijfers, niet meer wakker liggen van dingen die verkeerd gaan, niet meer de paniek over de sluitingstijd van Besognes. Maar ook niet meer de creatieve oplossingen, de humor, de warmte, de liefde van zoveel BSO'ers.

Ik zal jullie missen, want eigenlijk had ik de paniek en de zorgen er best voor over. En in tijden van zorgen zijn we altijd nog "gered door de bel", zoals nu ook in dit vrije uurtje, dat mij in de schoot viel om dit - voor altijd laatste - stukje te schrijven.

Vaarwel lieve BSO'ers en Originals. Het ga jullie goed.

Eckart