Nostalgie?

Wat hebben we toen gelachen zeg! Dat waren nog eens tijden. Weetje nog wel, met die hondjes van Jopie, wat een monsters waren dat. En toen die keer dat zij het lange termijnplan hadden opgegeten? ...en er was geen kopie! Moesten we alles weer over doen.

Wim Domburg vroeg of het in de VUT gaan (nee Wim, niet "ten grave dragen", zoals jij schrijft) van de Leeuw, gecombineerd met zaken als het opzetten van een officiële OR nu het definitieve einde betekent van de ludieke gezelligheid binnen BSO.

Inderdaad, vroeger was het altijd leuker! Per definitie zou ik bijna zeggen. Alleen de troost is altijd dat het nu van nu, het vroeger van straks zal zijn en dan zal je weer nostalgisch terugkijken op de dingen die je vandáág als doodnormaal beleeft.

Maar laat ik toch even wat meer to-the-point op de vraag van Wim ingaan en mij met hem afvragen of we niet het kind met het waswater aan het weggooien zijn, of de prijs die wij voor de groei betalen niet te hoog is. Ik denk van niet: de reden dat wij de leeuw niet meer voor externe communicatie willen gebruiken is niet dat er niet meer gelachen mag worden: integendeel! Laat dat alvast een beetje een troost zijn. De belangrijkste reden dat wij hem voorlopig even de buitenkant van de zijdeur laten inspecteren is dat hij niet origineel genoeg is.

Er zijn té veel leeuwen in Nederland die afgeleid zijn van het nationale wapen, zoals De Postbank en Loekie de L., dat het alléén al om die reden niet past in ons streven naar originaliteit. Verder waren wij intern al begonnen om de leeuw steeds meer te weren uit onze brochures en advertenties waar wij proberen ons kwaliteitsimago uit te stralen: Het is natuurlijk altijd wel láchen om de Nederlandse leeuw altijd zo'n beetje suffig in de hoek te hebben zitten, maar wij moeten uitkijken dat de humor niet de inhoud van de informatie overstraalt.

Maar maak je geen zorgen, hem zal zéker niet de toegang tot interne communicatie ontzegt worden vóórdat wij een opvolger gevonden hebben waar je minstens evenveel mee kunt lachen. Want één ding zweer ik je, als er niet meer gelachen kan worden in ons bedrijf ga ik weg! "If you are not in business for fun or profit, why at the hell are you doing here" vroeg Robert Townsend in zijn boek "Up the Organization" en ik ben het daar geheel mee eens. Maar nogmaals terug naar de vraag. Er zijn in mijn visie twee redenen waarom vroeger altijd leuker lijkt.

Eén - omdat wij als mensen de fantastische eigenschap hebben om de leuke dingen en belevenissen beter te onthouden dan de nare dingen.

Twéé - in ieder bedrijf was 'vroeger' leuker omdat er nog zo weinig geregeld was en alles dus informeel en op improvisatiebasis gebeurde. Dat is op zich natuurlijk énig, alleen voor sommige zaken - zeker waar het om arbeidsvoorzieningen gaat - komt er een moment dat je te vaak op dezelfde type vraagstelling moet improviseren én dat je al improviserend op verschillende plaatsen en momenten tot verschillende beslissingen komt. Beslissingen die daardoor soms het gevoel van ongelijke behandeling geven.

Alléén dat gegeven was 10 jaar geleden bij een medewerkersbestand van 12 man aanleiding om een soort van OR/Personeelscommissie in te stellen: af en toe even wat formeler overleggen over bepaalde regelingen. Maar realiseer je je dat ook dát toen aanleiding was tot nostalgische gevoelens over "vroeger" toen je alles gewoon even met Eckart op persoonlijke basis kon regelen.

Een tien jaar later was dit OR/PC-achtige overlegorgaan uitgegroeid tot een veel te zware vergadering van méér dan 25 man waarvoor we dus bij wijze van spreken een zaaltje moesten afvuren. Zo'n vergadering werkt natuurlijk gewoon niet en we moesten toch iets doen om weer een overlegorgaan van normale proporties te krijgen, waar je ook echt spijkers met koppen kunt slaan en al pratend werd zo de huidige OR geboren.

Bureaucratisering dus? Integendeel zou ik haast zeggen, niets anders dan een stap (terug) om in een gezond groeiend bedrijf een gezonde sfeer van overleg te houden, waarbij - om praktische redenen - ook gekozen werd voor inpassing in het wettelijke bestel. Trouwens het ontbreken van een formele OR is echt geen garantie voor écht lachen: kijk maar naar Volmac. Maar Wim, hoe het ook zij, bedankt voor je vraag en je moet maar zo denken, nostalgie is tegenwoordig ook al niet meer wat het was!

Eckart