Onafhankelijk
"Waar moet ik het nou weer over hebben?" roep ik tegen Keejet als ik de deur uitloop op weg naar m'n vliegtuig naar New York. "Over je bezoek aan HRH natuurlijk", roept ze nog als ik al aan het eind van de gang ben. Het is weer zo'n ouderwets hectische ochtend. M'n vliegtuig vertrekt anderhalf uur eerder dan ik in m'n hoofd (en planning) had. Gauw nog even de brieven schrijven die echt niet kunnen wachten tot ik terug ben. Nog even m'n tas vol pakken met het andere huiswerk dat er nog ligt en dan, zeker een half uur later de deur uit dan echt verantwoord is om m'n vlucht zond er gierend band en te halen.
Maar dan, he he, puf puf, hijg hijg, zit ik toch nog kantje boord (het woord zegt het al) vastgegespt in m'n stoel. Heerlijk 7,5 uur lekker zonder telefoon en gezeur, heerlijk rust. Hoef alleen nog maar een stuk of vijf liggen gebleven bezoekrapportjes te schrijven, m'n stukje voor BeSOgnes en wat leeswerk door te nemen. Want het is zo makkelijk om als je stukken toegezonden krijgt, ze lekker niet te lezen maar er een stickertje op te plakken "meenemen in het vliegtuigen. Jammer alleen dat het stapeltje in de loop der tijd is doorgegroeid tot de hoogte die mij nu ligt aan te gapen. Alles bij elkaar méér dan een kilo leesvoer. Maar ik moet het straks wel allemaal in m'n kop hebben zitten als ik aankom, want de eerste vergadering is in de auto van het vliegveld naar Manhattan.
Eigenlijk is er ook geen moer veranderd in m'n leven de laatste veertig jaar, want op school was het al precies zo. Eerst allemaal leuke dingen doen en dan m'n Franse proefwerk op de fiets naar school leren. Boekje geklemd tussen een speciale contraptie van wasknijpers en elastieken op m'n stuur (iets wat, vooral als het geijzeld had een interessante ervaring was, zeg maar). Maar gelukkig heeft mijnheer Boeing een heus tafeltje voor mij gemaakt om m'n stukkie te schrijven (kleine jongens worden groot). Daar komt 't.
Stond ik laatst aan de bar te praten met een van onze senior consultants, zo van wat doe je alzo vandaag de dag. Verdien je nog wat voor mij en zo. En hij vertelt hoe hij een advies aan het uitbrengen is voor een groot multimediaal project. Hoe hij de verschillende leveranciers evalueert en dat er eigenlijk nog zo weinig goeds op de markt is op dat gebied. Nou, zeg ik, nog in m'n onschuld, goed dat wij CAT als dochter hebben, want daar lopen toch een paar dozijn multimedia experts rond, die kunnen ongetwijfeld iets tailor made maken. Hij kijkt mij aan met een mengsel van medelijden en professionele trots. "Ja, maar Eckart je denkt toch zeker niet dat ik als onafhankelijk adviseur het spul van een zusterbedrijf ga aanbevelen?"
Een paar dagen later spreken wij in een vergadering over onze deelneming IMPACT, weliswaar een beetje aangeschoten wild sinds hun personeelsadvertentie, waar niet alleen naar mijn smaak de "BMW van de zaak" iets te nadrukkelijk aan de orde kwam, maar die niettemin in staat zijn om uitstekende LAN's te installeren. En wat blijkt dan? Dat de grootste angst van Impact is, als er een BSO consultant betrokken is bij de keuze, want dan mogen zij met zekerheid niet leveren. "Want je denkt toch zeker niet dat wij als onafhankelijk adviseur het spul van onze zuster gaan aanbevelen....?
En dat, lieve vrienden, vind ik nou echt jammer. Want zo komen wij met onze speerpunt activiteiten natuurlijk geen moerverder. Beste BSO'ers, natuurlijk ga ik jullie niet vragen om tegen beter weten in adviezen te geven, waar je niet achter kunt staan. Maar realiseer je je wel wat de concurrent van je zusters op alle plaatsen van de daken schreeuwt? Inderdaad, zij roepen tegen iedereen die het maar horen wil "Dat spul van IMPACT of CAT? Moet je nooit nemen, zelfs de eigen adviseurs van BSO raden het af!"
Sorry mensen, deze overpeinzing vond ik even belangrijker dan een met humor doorspekt verhaal over mijn bezoek aan HRH, die overigens in zijn uitnodiging nog schreef "instructions about routing for your driver or pilot will follow." Ik ben toch maar met de fiets gegaan.