Pasta

Vandaag had ik het genoegen om illustraties uit te zoeken bij het traditionele essay van ons jaarverslag. En guess where ik dat mocht doen! Inderdaad, je raadde het al: in het romantische Italiaanse kustplaatsje Senigallia. Wie het niet geraden heeft mag uiteraard ook niet door naar de volgende ronde.

De tocht naar onze Italiaanse fotograaf was natuurlijk ook weer een van die droomreizen uit het leven van glitter en glamour van een software baasje. Bij de gedachte alleen al van een avondeten en een lunch in Italië dringen zich beelden en natuurlijk geuren van de heerlijkste pasta's bij je op.

Om 16.50 vertrekt de laatste vlucht naar Milaan. Om 15.00 heb ik nog een vergadering en die duurt natuurlijk langer dan het geplande half uur. Mag vliegen naar Schiphol, bij Utrecht Noord al begint m'n benzinelampje te flikkeren. Dan bedenk ik dat ik alleen maar buitenlands geld bij mij heb en zéker geen tijd om te soebatten met een pompbediende, dus ik gok het er op. Wet van behoud van ellende slaat deze keer gelukkig niet toe. Vlucht nog net gehaald. Ik vlieg samen met de artdirector van GGK. In Milaan om 19.00 uur aangekomen, komen wij tot de ontdekking dat Senigallia 425 km rijden is.

Gek, op de kaart in Nederland leek het zo'n klein stukje. Dan maar meteen op pad met mijnheer Hertz. Natuurlijk hebben wij na ruim 4 uur rijden (veel werk in uitvoering, daar bij die Italianen!) geen zin in zo'n stom Autostrada Motel en besluiten in ons dorp naar iets te zoeken. Het geluk lacht ons toe: bij binnenkomst van Seniga11ia meldt het internationaal befaamde Hotel Bar Restaurant ** Trocadero middels een neonreclame dat het nog "zimmer frei" heeft. Deze gelegenheid kunnen twee inmiddels behoorlijk duffe heren zich niet laten ontgaan begrijp je.

Wij halen ons beste Italiaans (dat zich overigens beperkt tot "bon giorno" en "non sporgerzi nella carozza") uit de grijze massa en stappen binnen. De eigenaar blijkt gelukkig zowel Duits te spreken als twee kamers "met bad" vrij te' hebben. Aangezien het etablissement weliswaar aan een romantisch tunneltje maar ook aan de provinciale weg blijkt te liggen, besluiten wij eerst nog even ons geluk te beproeven bij het "ristorante" een eindje verderop. Het blijkt een totaal lege cafetaria dat nog net bereid is om ons vlak voor sluiting nog even een pizzaatje te serveren. Niks pasta in gezellig Italiaanse restaurantje dus. Bij terugkomst in het hotel, na middernacht, staat de herbergier er op om nog een slaapmutsje van het huis in te schenken.

Voldaan vertrekken wij naar onze slaapvertrekken waar de uitdrukking "met bad" zich blijkt te beperken tot een plee met wasbakje op kniehoogte en handdouche. Kan niet schelen, tanden poetsen en snel slapen. Ik lig net in bed of broem ka da broe oe oe oe mm boem boem. Het romantisch tunneltje was dus een tunnel onder de spoorlijn (met een frequentie van ca. 5 treinen per uur, bleek later).

Volgende ochtend, ons reisdoel, de fotograaf Mario Giacomelli gezocht. Deze man van wereldfaam (met werk in Museum of modern art, NY, Victoria and Albert Museum, London, Bibliothèque Nationale, Parijs etc.) blijkt te zitten in een mini winkeltje van twee bij twee meter waar hij postzegels, kitsch aardewerk en bordjes 'non fumare' verkoopt. Een man met sneeuwwit, lang kroeskrullend haar en ontzettend lieve ogen. Wij gaan naar z'n appartement waar ik dan echt het hoogtepunt van deze dag beleef. Het appartement hangt - letterlijk - hélemáál vol geplet met schilderijen, achteloos een paar Picasso's en Modigliani's en vele andere grootheden aan de muur. Foto's uitzoeken in z'n donkere kamer met vieze spoelbak en één 60 watt peertje. Een verzameling waar je kippenvel van krijgt, wat een absolute meester!

Maar er is zovéél - zeker meer dan 5000 foto's - dat wij na 4 uur uitzoeken en sorteren bedenken dat we wel mogen opschieten als we ons vliegtuig nog willen halen. Niks gezellig met superaardige fotograaf een lekkere pasta in z'n stamkroeg. Wéér laagvliegen om vliegtuig te halen, dat volgens goed Italiaans gebruik vertraagd blijkt te zijn. Maar daardoor gelukkig tijd om op het vliegtuig dit te schrijven. Weinig pasta hier overigens!

(Ben ook benieuwd of er nog genoeg benzine in de auto zit om straks de pomp te halen).

Eckart