PED XING

'Ils sont foux les Americains', is ongetwijfeld de manier waarop Obelix over de Amerikanen zou praten. Niet dat ik die mening deel, maar het geeft een prima beeld van de culturele shock waar je doorheen gaat als je intensief met dit land te maken krijgt. Wie de Lange termijnplan video gezien heeft kan zich wellicht naast het vioolspel ook herinneren dat BSO in de nabije toekomst serieus een blik over de grenzen wil gaan werpen. En daarmee bedoelen we niet een vaag "brievenbus kantoortje" in Brasschaat. Nee, wij zijn van plan om serieus de mogelijkheden van internationalisatie te bekijken. Maar dan wel voorzichtig en niet in een onbezonnen moment geld weg te gooien aan een buitenlands prestige avontuur.

En dat was dan precies wat ik de afgelopen 8 dagen gedaan heb: voorzichtig rondkijken en praten in de Verenigde Staten om vast te stellen of en zo ja, hoe het zinvol is om in ons vak als professionele dienstverlener zaken te doen in wat ééns het land van de toekomst was. Altijd weer als ik in dit land ben, verbaas ik mij erover hoe enorm verschillend hun cultuur is van de onze. En juist dat cultuurverschil is de reden om zo omzichtig te werk te gaan in een ander land. Letterlijk álles werkt anders, overal liggen de spanningsvelden anders dan bij ons. Relaties met klanten zijn anders, relaties met de overheid totaal anders, om nog maar te zwijgen over de relatie met medewerkers, die als je even wat minder werk hebt hier binnen tien dagen op straat staan.

Een gigantische concurrentie, en vooral een enorme competitie in alles. Waar wij als je bij ons een BSO kantoor binnen komt in de buurt van de receptie misschien een vaag bekertje hebben staan van een of andere goeiig volleybal toernooi of een poedelprijs voor de BSO sportdag, zo moet je in de States niet verbaasd zijn als de hele entree - als ik zeg héle, bedoel ik ook de héle - entree dus vol geplet met bekers en bokalen, letterlijk duizenden contracties, de ene nog wanstaltiger dan de andere, gewonnen in de competitie.

Ook zalen vol sales mensen, vijftig zestig achter de telefoon om te verkopen is geen uitzondering. Met "thermometer" en scoreborden aan de wand waarop tot de laatste minuut bijgewerkte verkoopresultaten.

In de afgelopen week heb ik zo 15 afspraken in 11 verschillende steden trachten af te werken in een door Annelies gemaakt naadloos sluitend programma. En hier word ik dan geconfronteerd met de andere kant van de competitie medaille. Zo 'n programma is onmogelijk in het Amerikaans luchtverkeer systeem. Want in de moordende concurrentie slag worden door de maatschappijen de vertrektijden niet gedicteerd door de mogelijkheden maar door wens om bovenaan te staan op de beeldschermen bij de boekingskantoren. Of er op dat moment ook echt vertrokken kan worden zal ze een rot zorg zijn. Soms is zelfs de vertrektijd gepland vóór de officiële aankomst van het toestel!

Nix keurig op tijd afspraken nakomen dus: nee, gewoon jezelf opvreten van ongeduld in de hoop dat je het die ochtend of middag onverhoopt nog zal halen. Gelukkig is er dan om je programma bij te stellen een goed werkend telefoonsysteem dat tot mijn enorme verbazing na een kleine beweging met m'n Nederlandse creditcard in een sleuf je de hele wereld aan je voeten legt -telefonisch althans. Wél moetje dan in de telefooncel op een knopje drukken om te vertellen aan wie je de business gunt: I1T, Bell, MCI, etc.

Ils sont vraiment foux, les Americains, ook met hun spelling. Want weet je al wat de titel van dit verhaal betekent? Inderdaad, het is de aanduiding van een voetgangers oversteekplaats: 'Pedestrian Crossing' dus. Maar toch: USA, soon u will c/m xing the border again.

Eckart

PS: Over de resultaten van onze eerste buitenlandse onderzoekingen zul je ongetwijfeld vóór X-mas nog meer horen.