PLAT

Klaboem...! Met een enorme dreun op het hoofd herinnert de rubberen hamer mij eraan dat er grenzen zijn aan de hoeveelheid hooi die een zinnig (?) mens nog op de vork kan balanceren.

En zo beland ik dan drie dagen voor kerstmis voor twee weken in het lokale academisch ziekenhuis, bijna letterlijk platgeslagen en gegijzeld op anderhalve vierkante meter. Eerst schiet ik natuurlijk gigantisch in de depri want ik zou net de volgende dag vertrokken zijn naar een zonnig vakantieoord. Plus natuurlijk die vraag waarom ik nou nét op kerstmis gegijzeld moet worden en waarom nou niet in een periode waarin ik tien vervelende spreekbeurten had moeten houden die ik dan lekker zonder wroeging af had kunnen zeggen.

Al snel blijkt hoe goed het is om nou net in de kersttijd opgenomen te zijn, want het werkt onverwacht krachtig op de meelijden deernis reflexen van de medemens, zodat mijn 'standaard' ziekenhuisdag zich al snel ontwikkelt tot een dagelijks terugkerende bron van gezelligheid gevuld met bezoekers die kokhalzend van de kalkoen, hazenrug of gevulde gans het huis wel eens even willen ontvluchten en tegelijk ook nog een goede daad doen. En zo vind ik mijzelf dan gedurende de kerstvakantie, koffie, soep en wijn door een rietje slurpend van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat ouwedeurend met bijna alle vrienden die ik al maandenlang weer eens had willen zien maar die al die tijd met een meesterkluit in het afsprakenriet gestuurd waren wegens 'veelvuldig en langdurig buitenlands verblijf.

Verder is mijn kamer - letterlijk - van boven tot onder behangen met kerstkaarten en een toenemend aantal lieve kaartjes, faxen, beterschapwensen, grappen, briefjes etc. van - merendeels BSO'ers en struikelden de verpleegsters in het steeds dichter wordende bos van bloemen, planten, manden, flessen etc. die uit alle windstreken van BSO bezorgd werden.

Wat is het toch een heerlijk bedrijf om voor te werken. Hartverwarmend en vol met humor: de twee elementen die BSO gemaakt hebben tot wat het nu is. Wat een contrast ook met de mechanische orde van het ziekenhuis, overladen met regels en procedures waar bij de meeste de dienstverlening beperkt blijft tot het minimum aan noodzakelijke handelingen. Maar met natuurlijk ook daar fantastische uitzonderingen van een paar die echt begrepen hebben wat dienstverlening is en dat ook toepassen.

En zo glijd ik dan volledig horizontaal het oude jaar uit met de wijze les dat een zogenaamd super efficiënt programma uiteindelijk verrekte inefficiënt kan zijn, dat goede vrienden zéker even belangrijk zijn als werken en dat BSO het warmste, lekkerste en geestigste bedrijf is om voor te werken.

En zo zit ik dan weer hier in het nieuwe jaar met de vurige wens dat het ons allen zal lukken om het warme kloppende hart in BSO te houden. Als dat lukt dan kan ik zonder al te veel zorgen alle BSO-ers en Originals een perfect 1991 toewensen.

Eckart