Sinterklaas staat nog voor de deur, maar de consumptie industrie is al klaar met de kerstproductie en staat waarschijnlijk al weer met chocola te kliederen in paashaasvorm of gele wol uit te rafelen tot pluizige kuikentjes. Zó ver ben ik nog niet, maar ik wil het wel al even hebben over Nieuwjaar. Voor flink wat Nederlanders aanleiding om de champagnekurken te laten ploppen om de kwade geesten te verdrijven en elkaar vervolgens veel geluk toe te drinken. Niet altijd met succes overigens, want vele van deze Nederlanders worden de eerste dag van het nieuwe jaar gewekt door de kwade geest van de Kater.

Zelf heb ik aan deze gewoonte overigens jarenlang actief meegedaan door aan alle BSO'ers een doosje met champagne te sturen. Gekweld door gewetensvragen heb ik vorig jaar aan de toezending ook een mini-enquête verbonden met de vraag of je het vandaag de dag nog wel maken kan om drank te sturen. Zeventig procent van de BSO'ers was toen kennelijk zo bedwelmd dat zij het antwoordkaartje nooit retourneerden, maar slechts zeer weinigen van degenen die wel respondeerden vonden dat ik beter geen bubbels meer kon rondsturen.

Kortom, toen wist ik nog niks. Immers, voor mij gold de mening van die paar met een afwijzend advies minstens even zwaar als alle anderen. En dan krijg je die geestelijke jojo: wel doen, niet doen, sommigen niet, anderen wel etc... tot ik voor het eerst van m'n leven bij een dilemma geholpen werd door een minister!

En wel niemand minder dan Onno Ruding zelve, die mij in een van zijn snoezige lichtblauwe envelopjes (wat moet dat als wij straks een minister van het vrouwelijke kunne krijgen, worden ze dan roze?) mede namens zijn fiscale roofcommando in de hem zo tekenende vriendelijke termen mededeelde dat hij, gezien mijn belang in BSO, mijn gift aan de medewerkers van BSO als een soort loon in natura beschouwde (alsof er ook maar een BSO'er op de payroll van mijn kleine management BV staat!) etc. etc. en of ik maar zo vriendelijk zou willen zijn nogmaals ongeveer hetzelfde bedrag dat de champagne + verzending gekost had aan hem te willen overmaken, waarbij hij een 5 literblik fiscaal jargon openrukte om zijn verzoek te beargumenteren.

Ongetwijfeld allemaal verdoezeling van het feit dat Onno en zijn ambtenaren nu ook zelf eens een feestje wilden geven met ploppende champagnekurken. Allemaal jaloezie waarschijnlijk van mannen die in hun kerstpakket gewend waren niet meer dan een paar hazelnoten, 2 sinaasappels en een blikje Unox leverpastei te vinden, prachtig opgemaakt op kartonnen mand met tot rafels verknipt rood cellofaanpapier.

Jammer, jammer, maar helaas met ingang van dit jaar dus geen champagne van EJW noch anderszins 'loon in natura' zoals Onno dat noemt, doch een ferme handdruk voor de heren en een zoen voor de dames tenminste als niet onder leiding van Wim K. in zijn nieuwe functie dat ook nog als belastbare 'prestatie' wordt gezien. Toch maak ik mij geen zorgen over het goed doorkomen door de feestdagen. Jullie redden je wel, dacht ik zo. Trouwens, mocht je hem nog tegenkomen, doe dan ook de groeten aan vrind Oort.

Eckart

Sinterklaas staat nog voor de deur, maar de consumptie industrie is al klaar met de kerstproductie en staat waarschijnlijk al weer met chocola te kliederen in paashaasvorm of gele wol uit te rafelen tot pluizige kuikentjes. Zo ver ben ik nog niet, maar ik wil het wel al even hebben over Nieuwjaar. Voor flink wat Nederlanders aanleiding om de champagnekurken te laten ploppen om de kwade geesten te verdrijven en elkaar vervolgens veel geluk toe te drinken. Niet altijd met succes overigens, want vele van deze Nederlanders worden de eerste dag van het nieuwe jaar gewekt door de kwade geest van de Kater.

Zelf heb ik aan deze gewoonte overigens jarenlang actief meegedaan door aan alle BSO'ers een doosje met champagne te sturen. Gekweld door gewetensvragen heb ik vorig jaar aan de toezending ook een mini-enquête verbonden met de vraag of je het vandaag de dag nog wel màken kan om drank te sturen. Zeventig procent van de BSO'ers was toen kennelijk zo bedwelmd dat zij het antwoordkaartje nooit retourneerden, maar slechts zeer weinigen van degenen die wel respondeerden vonden dat ik beter geen bubbels meer kon rondsturen.

Kortom, toen wist ik nog niks. Immers, voor mij gold de mening van die paar met een afwijzend advies minstens even zwaar als alle anderen. En dan krijg je die geestelijke jojo: wel doen, niet doen, sommigen niet, anderen wel etc... tot ik voor het eerst van m'n leven bij een dilemma geholpen werd door een minister! En wel niemand minder dan Onno Ruding zelve, die mij in één van zijn snoezige lichtblauwe envelopjes (wat moet dat als wij straks een minister van het vrouwelijke kunne krijgen, worden ze dan roze?) mede namens zijn fiscale roofcommando in de hem zo tekenende vriendelijke termen mededeelde dat hij, gezien mijn belang in BSO, mijn gift aan de medewerkers van BSO als een soort loon in natura beschouwde (alsof er ook maar één BSO'er op de payroll van mijn kleine management BV staat!) etc. etc. en of ik maar zo vriendelijk zou willen zijn nogmaals ongeveer hetzelfde bedrag dat de champagne + verzending gekost had aan hem te willen overmaken, waarbij hij een 5 literblik fiscaal jargon openrukte om zijn verzoek te beargumenteren.

Ongetwijfeld allemaal verdoezeling van het feit dat Onno en zijn ambtenaren nu ook zelf eens een feestje wilden geven met ploppende champagnekurken. Allemaal jaloezie waarschijnlijk van mannen die in hun kerstpakket gewend waren niet meer dan een paar hazelnoten, 2 sinaasappels en een blikje Unox leverpastei te vinden, prachtig opgemaakt op kartonnen mand met tot rafels verknipt rood cellofaanpapier.

Jammer, jammer, maar helaas met ingang van dit jaar dus geen champagne van EJW noch anderszins 'loon in natura' zoals Onno dat noemt, doch een ferme handdruk voor de heren en een zoen voor de dames tenminste als niet onder leiding van Wim K. in zijn nieuwe functie dàt ook nog als belastbare 'prestatie' wordt gezien. Toch maak ik mij geen zorgen over het goed doorkomen door de feestdagen. Jullie redden je wel, dacht ik zo. Trouwens, mocht je hem nog tegenkomen, doe dan ook de groeten aan vrind Oort.

Eckart