Rifje
Het hoofd spreekt
"Winst Bayer daalt 32%", "PTT Telecom gaat bezuinigen", "Oeso maant VS tot behoedzaam budgetbeleid', "Unilever wil kosten sterk reduceren" "Stork verwacht winstval" "Crisis bedreigt EG", "Valuta onrustig EMS" "Winst Ericsson vrijwel verdwenen", Pioneer ziet winst fiks zakken', "Banenverlies Philips Zwolle, "Stork, DAF, Fokker, DSM, KNP en Nedlloyd op diepste punt van het jaar".
Zie her een kleine bloemlezing van krantenkoppen van de afgelopen twee dagen. Er komen steeds meer donkere wolken in 't zicht. Het doet mij denken aan die ene keer dat m'n broertje (nou ja, broer-"tje", hij is inmiddels wel 55) en ik heerlijk in het zonnetje aan het zeilen waren. Wij vonden onszelf verreweg de beste zeilers van de plas en hadden al heel wat kerfjes in ons roer voor het "redden" (of beter gezegd: het weer overeind helpen van omgeslagen bootjes bij zwaar weer). Druipnatte mensen uit het water vissen, ze troosten, droge handdoek, bakje koffie en een sigaretje (ja, toen nog wel) en bovenal onszelf vreselijk held voelen. Maar terug naar die ene keer. afzie je die wolken daar", zeiden we tegen elkaar, Ezel wel onweer worden" en, gewend als we waren aan een fiks briesje, gingen we rustig door met ons boterhammetje smeren en kopje thee zetten. Nog geen tien minuten later barstte er een loeiende storm los, die de stront van de dijken woel en werden wij als een lucifersdoosje tegen de lage wal op gesmakt en bonkte de kiel iedere 5 seconden met zo'n geweld op de zandgronden dat horen en zien ons verging.
Wij sloegen de motor aan, maar zoals te verwachten was, bracht die ons geen millimeter van de wal af. Logisch, want de schroef was in deze conditie meer boven dan onder water en een vliegbrevet had deze boot nog niet. Na een gevecht van wat wel uren leek hadden wij eindelijk wel het grootzeil geborgen, maar waren wij volledig speelbal van de elementen die hun boosheid om onze zorgeloosheid nog eens bekrachtigden door eerst, naar ons gevoel, een paar badkuipen met water over ons te storten, gevolgd door een hagelbui van horizontaal vliegende kievitseieren. De boterhammetjes met pindakaas en de theepot waren reeds lang van het dek gewaaid.
Daar stonden wij, de grote helden, machteloos toe te zien en eigenlijk te wachten tot onze boot in splinters uiteen zou spatten. Gelukkig kwam, toen wij bijna de moed hadden opgegeven, een politieboot ons uit onze benarde positie bevrijden. Als een stelletje koekenbakkers werden wij met schaamrood op de kaken los gesleept en konden wij enkele honderden meters verder weer op eigen kracht verder.
Wat een gedoe en een verspilling, als je te laat de ernst van de situatie onder ogen wilt zien en niet op tijd als het nog makkelijk kan je maatregelen treft. Het is een les die mij altijd is bijgebleven. Het is niet de doemdenker, maar de professional, die op tijd z'n voorzorgsmaatregelen treft, want meestal kun je aan de wolken wel zien dàt er onweer komt, maar hoe ernstig het is of dat het misschien over zal drijven weet je niet en op het laatste mag je dus nooit rekenen.
De wolken pakken zich behoorlijk samen boven onze markt, onze opdrachtgevers en het wordt tijd dat wij, nu het nog kan, in alle rust onze maatregelen treffen, rustig een rifje in het zeil, de luchtbedden opbergen (hoewel de zon bij ons nog schijnt) en iedereen klaar om de handen uit de mouwen te steken. Of dat nou is door een klus te doen waar je even geen zin in hebt, of door geen kosten te maken waar dan niet echt hoeft, of door genoegen te nemen met wat minder comfort.
Ik ben trots om te zien hoe wij tot nog toe door hard te knokken als Helden door het redelijk zware weer gezeild hebben. Maar laat ons voor alle zekerheid nog maar een rifje leggen Beter twee keer te vaak dan één keer te laat.