Rookgordijn

Heb je wel eens in een concertzaal gezeten of een opera, waar de zaal blauw stond van de rook? Nee, natuurlijk niet. Want al sinds jaar en dag is roken taboe in dat soort gelegenheden. De vraag is dan of rokers dus niet naar het concert gaan. Ik dacht van wel, sterker nog, ik weet het wel zeker. Immers, zodra is de pauze nog niet aangebroken of 20% van de bezoekers begint op weg naar de foyer al zenuwachtig in het jasje te grabbelen en heeft pakje plus aansteker bij de zaaldeuren al in de hand. In de foyer aangekomen zie je ze dan als in een echte Camel-reclame verheerlijkt de eerste trek nemen van de "lang" ontbeerde stinkbom. Eenzelfde verheerlijkte blik als je ook kunt waarnemen bij een baby die eindelijk na vier uur ongeduldig wachten verlekkerd een eerste "trek" neemt aan moederborst of flesje. Je ziét ze genieten.

Waar ik het over wil hebben is niet zozeer het genot moment want dat duurt bij de rokers maar kort: een minuut later is het al niet meer dan een onbewust gewoontegebaar -nee, waar ik over ga zeuren is de waarneming dat kennelijk tijdens het concert niemand ook maar een seconde blijkt te denken aan zijn dringende behoefte. Dan staat de knop boven in het hoofd dus kennelijk op 'niet roken' en is de 'urge' gewoon afwezig. Wat ik daarmee wil zeggen is dat zolang het dus echt niet kan, is de behoefte er ook niet. Zodra het "misschien wel mag" laait het verlangen huizenhoog op.

Dick Barnhoorn van /AT Utrecht schreef mij met het verzoek ook binnen BSO aandacht te besteden aan het komende nationale rookverbod in openbare ruimten.

Dat doe ik graag Dick, want het wordt de hoogste tijd dat wij net als in de VS de rookstank massaal verdrijven uit onze kantoren. De meeste Amerikaanse bedrijven hebben een non smoking policy binnen de kantoren. En het gekke is dat als daar maar volledige duidelijkheid over is, je hetzelfde effect krijgt als in de bovengenoemde concertzaal: Je vergeet het gewoon, ook als notoire roker. Ik herinner mij van een bezoek enkele jaren geleden aan de Headquarters van Digital, dat ze in een gebouwencomplex waar 2000 man/vrouw werken op de kop af een stankhok hebben waar de ernstigste gevallen in case of emergency een potje kunnen gaan stinken (stoelen waren daar niet aanwezig).

BSO is niet een bedrijf waar je een rookverbod vanuit de directievergadering oplegt, dat hoort niet bij onze stijl. Wel denk ik dat wij als onderdeel van ons kwaliteit imago in overweging moeten nemen om niet te stinken. Daarom stel ik voor om met ingang van 1 januari 1990 de volgende policy aan te houden:

* Niet roken in een kamer die je - al dan niet tijdelijk - deelt met een niet roker.

* Niet roken tijdens vergaderingen (tenzij alle aanwezigen rokers zijn).

* Uiteraard niet roken bij de klant.

* Niet roken in het bedrijfsrestaurant.

In Utrecht stel ik voor dat degenen die nog een 'sigaretje na' willen paffen dat doen in het zitje bij de receptie (kun je er meteen nog een kopje koffie bijnemen).

'Roken moet mogen' zegt de campagne van tabakshandelaren. Daarmee duidend op de basisrechten van de mens. Ik ben het daarmee eens. Ieder die z'n eigen gezondheid of frisse lucht om zeep wil helpen, heeft daar het recht toe. Ik zou aan dit basisrecht' willen toevoegen 'Niet andermans stank ruiken moet ook kunnen!'. Wellicht is 1 januari 1990 dan ook een goede datum om de knop definitief om te zetten en het rookgordijn voor altijd te laten vallen.

Eckart

PS: In het kader van de democratie wil ik gaarne deze column ter beschikking stellen aan een ieder die argumenten heeft om bovenstaande policy niet in te voeren.