Schaer

Op de middelbare school had ik het twijfelachtige genoegen de ruimte te mogen delen met een nogal potsierlijke klasgenoot van buitengewoon schriele postuur en met de naam Han. Han trachtte genoemd postuur voornamelijk te compenseren door de man van de wereld uit te hangen en veel gezwollen praat te ventileren over geld.

Op de vraag hoe hij later die enorme sommen, waar hij het voortdurend over had, dacht te verdienen was zijn standaard antwoord 'met de schaer', waarbij hij dan een knipbeweging maakte met zijn wijs- en middelvingers. "Coupons knippen, jonge vrind, coupons", verduidelijkte hij dan op zijn eigen bekakte wijze. Ik moet je eerlijk zeggen dat ik destijds zo naïef was dat ik eigenlijk geen idee had waarover hij het had en het mij zeker ontging wat er nu de lol van was om zo je dag door te brengen. Veel later drong het tot mij door dat het ging om de coupons aan de aandelen; bewijsstukken voor het innen Van dividend.

Aandelen, effecten, obligaties, dividend, agio's, convertibles, etc. waren voor mij woorden uit een wereld die niet de mijne was. Deze wereld van 'glitter en glamour' viel bepaald niet binnen mijn budget van f. 4,- per maand zakgeld en zelfs niet binnen de f. 25,- per week voor het 6 weken durende vakantiewerk in het magazijn van de Volvo importeur.

Nu weet ik dat het gemiddelde inkomen van de BSO-er aanzienlijk hoger is dan bovengenoemde vetpot. Niettemin heeft mij hogelijk verbaasd (en verheugd!) wat er vorige week plaatsvond. Ruim 150 collega's hadden zich opgeworpen als medeaandeelhouder voor één of meer stuks van het type A. Op een lekker roerige vergadering waar praktisch alle kandidaat-aandeelhouders waren gekomen, bleek dat 250 van deze loodzware aandelen van f. 24.000,- per stuk bij lange na niet genoeg waren om aan de vraag te voldoen.

Er was ingeschreven voor ruim het tweevoudige van de beschikbare hoeveelheid. Leuk om te zien, maar wat mij nog veel meer plezier deed was de mondigheid waarmee gediscussieerd werd met juristen, bank en fiscalisten. Ik was echt trots om te zien dat hier mensen aan het woord waren die wisten wat ze wilden en die wisten wat er in deze wereld te koop is, zo goed zelfs dat zij de bankiers nog menig zweetparel op het hoofd bezorgden.

Maar het leukst is nog om vast te stellen dat er binnen ons bedrijf kennelijk zoveel vertrouwen leeft in onze toekomst (en ik deel dat vertrouwen overigens!) dat men in principe bereid was om twaalf miljoen gulden op tafel te leggen. Ik vind dat bijna ongelooflijk! Temeer daar het dus klaarblijkelijk niet gaat om een stelletje blaaskaken zoals Han, maar om professionals die weten wat zij doen en die niet met hun 'schaer' zitten te wachten tot ze rijk worden maar die er van uitgaan dat zij daar zelf aan moeten bijdragen.

Met naar verwachting een gunstiger resultaat dan de genoemde Han, die ik laatst trouwens weer tegenkwam. Hij heet nu geen Han meer maar James P. (spreek uit: dzjeems-pié) en is zeker niet meer dat schriele mannetje van toen. Bij gebrek aan coupons heeft hij dan maar enig gewicht opgebouwd, hoofdzakelijk rondom de navel en een zware directiebril aangeschaft. "Zo, wat doe jij zo tegenwoordig, Han?"

"Ik lobby, kèèrel", zei hij... "...en ik heb een telex" riep hij mij na ons gesprek nog na. Over die "schaer" heb ik hem niet meer horen praten.

Eckart