Soft zonder geitenwollen sokken

Een van de meest markante figuren die de Nederlandse automatiseringswereld heeft voortgebracht is Eckart Wintzen. Zijn grootste bijdrage aan de IT-geschiedenis van Nederland is dat hij zich van meet af aan bekommerde om het effect van technologie op de menselijke cultuur en het menselijk handelen. Velen roemen hem om het invoeren van een cellenstructuur binnen zijn toenmalige bedrijf BSO, nu onderdeel van Philipsdochter Origin. Al snel bestempelde men hem ten onrechte tot uitvinder van dit organisatieconcept: werken in kleine groepen met een eigen verantwoordelijkheid. De cellenstructuur werd al veel eerder toegepast binnen bijvoorbeeld het Nederlandse verzet in de Tweede Wereldoorlog. Wel moet het hem worden nagegeven dat hij dit model introduceerde in een commerciële omgeving waar uiteindelijke aandeelhouders en klanten tevreden moeten worden gehouden. Een softe benadering om mensen commercieel te stimuleren eigen verantwoordelijkheid te dragen, binnen een wereld die beperkt blijft tot de grenzen van de cel. Dat niet iedereen dit een goede manier vindt om bedrijfsprocessen in te richten, bleek bij zijn vertrek: de cellenstructuur werd ogenblikkelijk aan de dijk gezet.

Het geld dat Wintzen overhield aan de verkoop van zijn bedrijf pompte hij in projecten waarmee technologie een menselijker gezicht kon krijgen. Dat verklaart ook zijn ruime steun aan het Canadese McLuhanproject, waarvoor hij eigenhandig een logootje ontwierp. Het oude logo van BSO/Origin en veel van zijn opvattingen over de rol van technologie leven hier voort.

Eigenlijk is Wintzen niet belangrijk omdat bij de baas was van BSO, maar om wat hij kon doen met het geld dat hij aan de verkoop van het bedrijf overhield. Hij financierde het blad Wired en momenteel pompt hij miljoenen in een multimedia universiteit in San Francisco. Het is zijn verdienste dat hij consequent aandacht vraagt voor de softe kant van technologie, zonder daarbij de geitenwollen sokken aan te trekken.