Spijbelen

Ik word gewekt door een lekker swingend muziekje, resultaat van de zegeningen van de moderne elektronica, die tegenwoordig zelfs weet dat het weer maandag is en z'n baasje dus weer gewoon om 7 uur wakker gemaakt moet worden. De zon straalt door het open raam precies in mijn gezicht. Het is een prachtige dag, de vogels zijn een wedstrijdje aan het doen wie het hardst kan zingen. Hoewel, hoezo prachtige dag? Het is maandag! Gewoon dus weer naar kantoor, EJW! Erger nog, het is ook nog BeSOgnes-maandag. Stukkie schrijven en vóór morgen inleveren. Langzaam maar tergend zeker begint de bikkelharde werkelijkheid tot mij door te dringen: het is en beeldschoon weer en maandag.

Ineens dringt zich een duivelse gedachte bij mij op, die maar niet weg te slaan is. De bijna onfatsoenlijke gedachte van zomaar ineens een vrije dag nemen: spijbelen dus. Ik kijk in m'n agenda en zie twee afspraken. Twee mensen teleurstellen, dus. Ach, wat een onzin; niks teleurstellen natuurlijk, die mensen zijn ook blij als er ineens een afspraak uitvalt. Misschien hopen zij er wel op, dan kunnen zij ook lekker in de zon gaan zitten. Toch blijft het knagen. Want wat doen wij bijvoorbeeld met het "sprekend hoofd"? In de tuin schrijven, misschien? Maar mijn geweten blijft tegen mij fluisteren: dat wordt nooit wat, Eckart, want daar wordt je veel te veel afgeleid.

De tweestrijd duurt nog even en dan pak ik toch de telefoon om Keejet te bellen en haar op de hoogte te brengen van mijn ferme besluit. Een van de twee afspraken, die met Ron M. blijkt niet afzeg baar. Laat die dan maar naar m'n tuin komen, zeg ik. Maar er ligt nog meer huiswerk. Een artikel n.a.v. een interview doorlezen en redigeren, nog reageren op een paar faxen, maar verder weinig urgente post. Een poging om het artikel en de andere dingetjes naar mijn huis fax door te sturen mislukt wegens storing (later op de dag zie ik dat er een binnengekomen fax ligt met een soort zebra-patroon erop).

Inmiddels lopen er schilders in en om het huis, die nogal wat uiteenlopende klusjes doen. Zij bombarderen mij direct tot hoofd van het koffiezet en catering-commando. Er blijken ook nog flink wat andere liggen gebleven werkjes te doen, zodat ik als Keejet komt om m'n huiswerk af te leveren ik nog steeds niets van mijn plan om lekker niks te doen, heb kunnen waarmaken. Het huiswerk valt gelukkig mee, maar voordat ik aan een BeSOgnes-stukje ga beginnen, wil ik toch nog even boodschappen doen. Inmiddels is het een uur en om 3 uur komt Ron M. voor een behoorlijk zware bespreking. Om half drie zit ik eindelijk achter het blanco velletje voor m'n "stukkie". Dan gaat de telefoon met een gesprek uit Washington (overigens niet de president, maar Gerry T. aan de lijn). Alles blijkt daar veel ingewikkelder dan ik aanvankelijk had gedacht en het gesprek duurt en duurt tot Ron M. voor m'n neus staat.

Ook dat gesprek duurt en duurt. Heel gezellig wel, en zo en Ron blijft een hapje eten. Al keuvelend schuiven wij ons pizzaatje naar binnen, overigens wel gezeten op een dikke laag zeer gloeiende kolen. Dat geweten blijft maar zeuren over die BeSOgnes. Want straks om 8 uur komen nog twee dames voor een interview in een of ander vaag maandblad, dus dat zal wel weer laat worden.

Als ik de dames om middernacht uitzwaai denk ik, to heli with BeSOgnes, dan maar geen "hoofd spreekt". Een mens moet toch wel eens een keer kunnen spijbelen.

Eckart