Strategie II

Kwispelend van trots kondigde ik ruim 4 jaar geleden in deze zelfde column de verkoop aan van een kwart van ons aandelenpakket aan Océ van der Grinten. Apetrots omdat het ons gelukt was een minderheidsaandeel van ons niet-beursgenoteerde fonds te verkopen aan een groot industrieel bedrijf en verder nog een ander deel aan Nederlands' grootste bank. Daarom zo bijzonder omdat minderheidsaandelen in een besloten vennootschap geen of weinig zeggenschap bieden en bovendien niet courant verhandelbaar zijn.

Alleen een kopie met een vast vertrouwen in de toekomst van een bedrijf zal zo'n pakket kopen: reden tot verhoging van ons zelfvertrouwen dus. Een zelfvertrouwen dat zich toen overigens net aan het herstellen was van de knikkende knieën door economische aardbevingen van de begin tachtiger jaren. Een tijd waarin de werkeloosheid binnen 2 jaar bijna verdrievoudigde en er nogal wat medestrijders in onze branche ernstig aangeslagen raakten en zelfs menigeen "op de flacon" ging, zoals dat heet, ook grotere met meer dan honderd medewerkers.

Minstens even trots meldden wij jullie vorige week per brief dat wij de zeggenschap over het Océ pakket weer hebben teruggekocht Zij het dan natuurlijk met raad en vooral daad bijgestaan door het Nederlandse bankwezen, dat de flappentap even wijd had opengezet, om deze transactie mogelijk te maken.

"En mag ik dan even weten waarom?" vraag je je wellicht af. Het antwoord is even simpel als paradox. Immers hadden wij destijds aan Océ verkocht om strategische redenen, zo vindt de terugkoop om dezelfde soort reden plaats. In de afgelopen jaren is namelijk gebleken dat wat bedoeld was als een strategische alliantie (Océ wilde dichter bij de software en wij wilden dichter bij multinationale groot industrie) nooit echt zijn beslag heeft gekregen. En nu wij weer de zeggenschap terughebben, kunnen wij twee nieuwe (strategische) doelen bereiken.

Ten eerste kunnen wij nu weer wat meer aandelen in handen van BSO'ers brengen (waar zij ongetwijfeld het beste zijn ondergebracht) en ten tweede kunnen wij een ander gedeelte van de "buit" gebruiken als "wisselgeld" om andere, beter passende, strategische allianties aan te gaan. Op een manier dan nu, waarbij wij aandelen in ruil kunnen bieden zonder nodeloos ons aandelen kapitaal te verdunnen. Wij kunnen nu immers bestaande aandelen aanbieden en hoeven niet eerste nieuwe "verdunde" aandelen uit te geven.

De grote management goeroe, Henry Mintzberg, zegt altijd: "Strategie? Strategie bepaal je altijd achteraf." Zou het ons dan toch eens gelukt zijn om een strategische zet echt van te voren te bedenken? Over hooguit enkele maanden, als wij alle precieze langetermijn condities met de flappentappers hebben afgekaart en wellicht een nieuwe belangrijke strategische alliantie zijn aangegaan, zullen wij het weten.

Ik houd je op de hoogte.

Eckart