Superverwende ouders
De jeugd van tegenwoordig: verwende krengen zijn het. Ze weten niet meer wat werken is, kunnen alles kopen en hebben te weinig verantwoordelijkheidsgevoel voor als ze straks het land moeten gaan besturen. Zo werd in de vorige eeuw door Elan braaf opgetekend uit de mond van hun ouders. Waar hebben we dat eerder gehoord? Inderdaad, deze ouders - de babyboomers - kregen in hun jeugd in de jaren zestig dezelfde verwijten naar het hoofd gesmeten. Er zijn veel overeenkomsten in verwennerij tussen de jeugd van tegenwoordig en hun ouders. Een beurshausse, een economie die draait als een tierelier, een groot tekort aan personeel waardoor de baantjes voor het oprapen liggen. Een niet om aan te horen nieuwe muziekcultuur (pop toen en house nu). De ouders haalden destijds de kerkzuilen onderuit, zoals hun verwende kinderen nu de politieke zuilen slechten. De provo's uit de jaren zestig hadden de wind in de rug van een snel groeiend, nieuw en door jongeren gedomineerd medium - televisie heette dat. Het nieuwe medium van de jeugd van tegenwoordig heet GSM en Internet. Een andere overeenkomstige verwennerij tussen de hippe ouders en hun cool kids is de nieuwe economie. Door de omslag van een vraaggestuurde naar een aanbodeconomie verder de ouders, als klant, koning. Hun verwende kinderen lijken nu ook hun eigen, nieuwe economie te krijgen, een digitale hemel op aarde. Staar de verwen story van de ouders gaat vooralsnog veel verder dan die van hun verwende kinderen. De babyboomers dwongen in de jaren zeventig van hun ouders torenhoge lonen af. Sommigen werden miljardairs in nieuwe branches als uitzendbureaus (Frits Goldschmedingj, televisie (John de Mol en Joop van den Ende) en automatisering (Willem Smit, Joop van Oosterom, Jan en Paul Baan). Toen de babyboomers in de jaren tachtig eindelijk gingen sparen voor hun pensioen, veroorzaakten zij door hun massaliteit op de beurs meteen een vicieuze cirkel van hoog in de lucht torenende koersen. Enige geluksvogels die hun bedrijf nog niet aan een grote multinational hadden verkocht, konden alsnog op de beurs honderden miljoenen vangen (Cees de Bruin als bedrijven-dokter, Jan Brand, Brunel, en Alex Mulder, Unique, als uitzenders, Adri Strating als belegger). De babyboomers zagen ook de prijzen van hun huizen duizelingwekkend de hoogte in schieten. Zij bulken van het papieren geld en zijn voorlopig vele malen verwender dan hun kinderen, die de hoge lonen en vette spaarvarkens nog grotendeels moeten binnenhalen. En hoe is het gesteld met het verantwoordelijkheidsgevoel van deze superverwende ouders? De omstandigheden van nu zijn bijna identiek aan die van de sixties. Van de vroegere idealistische praatjes is weinig meer over. Gedreven revolutionairen als Herman Wijffels, voorzitter SER, en de ministers Bram peper en Gerrit Zalm behoren inmiddels tot de eens door hen zo verfoeide klasse van de regenten. Maatschappelijk verantwoorde ondernemers als Arie van der Zwan (Vendex), Eckart Wintzen (BSO) en Paul Fentener van Vlissingen (SHV) hebben plaatsgemaakt voor calculerende power players. Teveel idealisme aan de top mag dan onverantwoord zijn, de babyboomers hoeven in elk geval geen commentaar te hebben op hun kroost. Wat vervendheidsgehalte betreft, doet de jeugd van tegenwoordig niet voor hen onder.