“Te” is nooit goed, behalve te-huis en te-vreden

Een hele kast vol papier (ca. anderhalve meter ordners), een doos vol nieuwe visitekaartjes, veel nieuwe vrienden, een paar nieuwe vijanden, een stapeltje extra benzinebonnen, een bureau vol liggen gebleven werk, een gezin aan wie ik mij moet voorstellen als ik straks thuis kom, verhoogde belangstelling van pers en andere media, een stapeltje uitnodigingen voor spreekbeurten, een sterk bijgesteld beeld over hoe de overheid functioneert en een kleine kater van het net niet voor elkaar krijgen wat ik in m'n hoofd had, is zo een greep van erfenissen die ik heb overgehouden van het Commissie Dekker gebeuren.

Gisterochtend was de aanbieding aan de Minister annex perspresentatie van 6 maanden denkwerk en brainstorm over het technologiebeleid in Nederland. Interessant om zo'n aanbieding eens mee te maken; dat is nog eens wat anders dan bij BSO. OK, bij ons wordt er soms bij officiële gelegenheden best wel eens een beetje gestoethaspeld met speeches en zo (ik ben daar zelf een van de hoofdschuldigen). Maar dat zie ik dan wel honderd keer liever dan de zouteloze voorgekookte farce van zo'n overhandiging en perspresentatie. Niets is spontaan, niets is emotioneel.

Zo langzamerhand weet ik wel dat ministers niet hun eigen speeches schrijven (zo was ik laatst getuige van een "spontaan" inwijdingswoord van Deetman die tijdens zijn spreekbeurt tot de ontdekking kwam dat de tekst op de nieuwe bladzij niet aansloot op de voorgaande - eindeloos bladeren, excuses voor ontbrekende passage - maar hij had geen clue wat er in het ontbrekende stuk had moeten staan), maar wat nieuw voor mij was is het feit dat bij deze presentatie niemand z'n eigen speeches geschreven heeft.

De woorden van Dekker "vurige samenvatting" van het rapport, evenals de woorden van warme dankbaarheid en complimenten voor het "gedegen werk" zijn allemaal door dezelfde ambtenaar geschreven. In de perszaal zijn zo'n 60 journalisten en fotografen aanwezig en zijn te weinig stoelen, dus zit een zootje fotografen vooraan op de grond, rustig een beetje te kieken of hun camera op te wrijven of bij te vullen tot het moment van overhandiging. Ik heb nog nooit zo synchroon zo veel mensen tegelijk zien opstaan om een foto te maken en waarom eigenlijk? Want ik heb geen van die foto's in de krant teruggevonden.

Wat ik wel in het laatste nieuws zag was de later geënsceneerde overhandiging (want toen het 'echt' gebeurde - ach, wat is echt? - stonden de fotografen met hun ruggen voor de televisiecamera). Enfin, véél is er niet over te doen geweest in de pers: "een advies in goed gekozen grijstinten" citeerde de NRC Wisse Dekker. Het deed mij persoonlijk genoegen om vast te stellen dat in de korte samenvatting van het half elf journaal eigenlijk alleen de "kenniswinkels" nog aan de orde kwamen en dat persoonlijk genoegen komt voort uit de ongepaste trots bij de gedachte dat zowel het concept daarvan als het woord 'kenniswinkel' uit mijn ongeschoolde brein waren ontsproten.

Toch nog een klein beetje tevreden dus (?).

Eckart