Tijdsdruk

Het is twee uur in de nacht en morgenochtend om half negen moet ik mijn stukje inleveren. De Sinterklaas gedichten beuken door mijn hoofd, hoofdzakelijk met een intellectuele lading, die het niveau van een zevenjarige niet overstijgt. Verstand op nul, gedicht op oneindig, dus eigenlijk.

Weliswaar hoef ik voor dit stukje niet panisch naar een onderwerp te zoeken, want dat werd mij aangereikt door Wim Domburg van ATU. Nee, het onderwerp is het probleem niet, maar wel het intellectueel niveau, wat ik nu nog moet zien op te brengen. Wim daagde mij uit om 'creatief uit te barsten' over het dilemma tussen leveren van kwaliteiten en (toegezegde) deadlines.

Hij had geen beter moment kunnen kiezen, want toen ik de bril kreeg, dacht ik nog dat er nooit sprake van een dilemma kon zijn. Immers wat heb je eraan om iets, weliswaar op tijd, te krijgen maar het is een troep: 'the bad news is, it is utter rubbish, the good news is, it is on time'.

Ik kan mij eigenlijk geen situatie voorstellen waarbij ik zelf genoegen zou nemen met 2e keus of werk dat afgebroddeld is in de haast om de afgesproken levertijd te halen. Niet van de loodgieter ('hij lekt nog wel, maar mooi op tijd') niet van de kapper ('niet zo mooi gelukt, maar wel snel!') laat staan van de garage ('auto keurig op tijd mijnheer, maar helaas niet helemaal betrouwbaar') en ga zo maar door.

Maar wat te denken van Sinterklaas, bedacht ik later. Een prachtig stel gedichten, maar klaar met Pasen? Nee, als dat niet op tijd wil lukken: heel diep voor de roede bukken!

Eckart

PS: Zie hier een slechte column, maar geschreven in een mum.