Trots

"Daar mag dus geen seconde iets mis gaan en er mag niemand de deur uit, die niet laaiend enthousiast is…", zo schreef ik op 21 februari in dit lijfblad over mijn doelstelling met betrekking tot Infolutie. Daarbij hoopte ik natuurlijk wel een beetje dat als dat niet zou lukken, niemand zich deze openbaar gemaakte doelstelling zou herinneren.

Het bleek niet nodig daarop te hopen. Tot mijn eigen verbazing is het wonder geschied en heeft BSO kans gezien inderdaad een middag te organiseren die alle ca. 1000 bezoekers geboeid heeft, tot nadenken heeft gezet en inderdaad zelfs enthousiast heeft gemaakt.

Ik ben trots dat ik voor dit bedrijf mag werken. Het was hartverwarmend om te zien hoe de sfeer van warmte en collegialiteit, het streven naar perfectie en de creativiteit waarvan wij altijd hopen dat zij tekenend zijn voor BSO op de dag van Infolutie in bijna perfecte kristallige vorm aan onze relaties zijn getoond.

Wat een bedrijf! Er waren op die dag zo'n 35 BSO-ers, 30 NOS-mensen, 6 internationale sprekers, 90 man catering, zo'n dozijn vogels van diverse pluimage en ter waarde van zo'n 15 miljoen aan apparatuur ingezet en als je daar doorheen EJW als opperpaniekzaaier laat lopen, dan vraag je natuurlijk om problemen.

Maar het geheel was niet stuk te krijgen. Alles liep als een geoliede machine bijna op de seconde precies. Ik zie de beelden nog voor mij: in de sprekerskamer 6 nerveuze sprekers - al dan niet met aanhang - daarnaast de administratie waar een 3-tal PC's met Velotypes staan opgesteld, de perskamer met foto's, documentatie en verzorging voor journalisten, achter de schermen videovogels, brandweerlieden, kabels, computer apparatuur, touwen, deuren, mensen die met licht sjouwden, een ontvangsthal met een gigantisch decor waarin een ballet wordt opgevoerd, intekenbalie met PC's waar BSO secretaresses professioneel de gasten ontvangen, een volstromende ontvangsthal waarin ook Willem Benboom met cameraploeg de bezoekers interviewt en daar doorheen als een kip zonder kop ikzelf: nog even dit, nog even dat, nog even kijken of alles wel in orde waar ik ook loop staat wel één van die lieve schatten van BSO-"hostessen" in alle rust, vriendelijk, lachend en gastvrij.

Een aanzicht waarvan professionaliteit afstraalde. Zo uitnodigend, zo lief, dat ik nog even de neiging had om de weg te vragen (in een complex waarvan ik de plattegrond zo langzamerhand uit m'n hoofd kende en waar ik al 24 uur bijna permanent in had doorgebracht).

Alles onder controle dus, hoofdzakelijk dankzij de rots in de branding, de rust zelve, de man die het hele scenario in z'n hoofd en alle vormen van moderne elektronica om z'n lijf had: Ton Zeilstra. Daar stond hij achter de schermen, behangen met walky talkies, draagbare telefoons, oortelefoon in, pratend tegen een stuk elektronica, in (straal-) verbinding met godweetwie, alsof hij z'n hele leven nooit iets anders gedaan had.

Dan de gesprekken vooraf met de bezoekers, de eerste complimenten over de perfecte verzorging, een tikje op m'n schouder; Carla: "Eckart, het is half een, je moet gaan schminken". "Ja, ik kom zo". "Nee. Kom nu maar mee". En zo werd ik als een mak schaap afgevoerd.

Dan 30 seconden voor het begin, drie en een halve minuut voor mijn opkomst, ik sta achter de coulissen, potv……. waarom beginnen wij niet, wat is er aan de hand? De registratiewagen is uitgevallen, stroomloos. Ik zie sterretjes, maar natuurlijk niet lang, binnen 40 seconden komt er iemand met een gigantisch snoer met vuistgrote stekker van buiten aanhollen, loopt doelbewust op een paneel af en klik 2 minuten later is alles weer in de lucht. Wat een show. Wat een genoegen om met zo'n professioneel bedrijf te mogen werken.

In de pauze begint het pas echt leuk te worden, de reacties van de zaal zijn zeer enthousiast, de stroom van complimenten begint aan te zwellen. Weer zie ik overal om mij heen BSO-ers hun werk doen, doelbewust en vakkundig. Het valt mij op dat alle commerciële mensen actief zijn en staan te praten met klanten en prospects, circuleren en alleenstaande mensen opvangen.

De BSO-leeuw loopt langs met een enorme koebel en de tweede ronde begint punctueel en wikkelt zich even precies af als het eerste stuk om te eindigen in de apotheose door de tegelijkertijd meest verguisde en geliefde cabaretier Freek de Jonge. Wat een feest. De laatste gasten moeten rond kwart over acht de deur uitgegooid worden - en dat op een vrijdagavond van de herfstvakantie!

BSO's 10-jarig bestaan is op een waardige manier gevierd, anders dan anders en vlekkeloos perfect. Een bedrijf om trots op te zijn. Van de anderen kan ik het niet bewijzen, maar er is in ieder geval één waarvan ik het zeker weet dat hij laaiend enthousiast de komende 10 jaar tegemoet gaat.

Eckart