Turbulentie

Er wordt gebeld en ik doe de deur open van ons eerste kantoor op de 9e verdieping van een Rijswijks flatgebouw, tevens mijn woonverblijf. De man heeft haren tot ver over zijn schouders, een bril op , of beter gezegd twee borrelglaasjes voor de ogen, die met behulp van een zelfgemaakte contraptie op neus en oren rusten. Pilo broek, donker overhemd, waar overheen een zwaar overjarig grijs visgraat jasje en zelfgebreide sandalen aan. Hij is de enige die gereageerd heeft op mijn persbericht over de oprichting van het bedrijf, dat later BSO zou gaan heten.

Een journalist! Ik kan mijn ogen bijna niet geloven. OK, hij ziet er wat alternatiever uit dan het beeld dat ik toen had over de gemiddelde representant van het schrijvende gilde, maar-hij is een èchte journalist en hij lijkt mij heel aardig. Wij hebben een zeer relaxed en openhartig gesprek onder het genot van een mok zelfgezette kruidenthee. Over waarom ik überhaupt de pers mededeling deed over dit voorlopig-nog eenmans-bedrijfje, over mijn plannen, de markt, de mogelijkheden, de problemen en de uitzichten. Aan het eind van het gesprek vraagt hij of hij een taxi mag bellen om naar het station terug te gaan, want het is inmiddels gaan regenen. Ik besluit de "winkel" tien minuten alleen te laten en breng hem zelf even naar het station in mijn twaalf jaar oude Volkswagen-kever. (voor de kenners: "met brilletje"). Het gesprek vertaalt zich enkele dagen later in een zeer vriendelijk artikel op de eerste pagina van Computable.

Mijn éerste contact met de pers! Als ik enige jaren later de man weer tegen kom is hij inmiddels naar de kapper en de brillenboer geweest en hoofdredacteur geworden (of omgekeerd!). Hij weet zich ons gesprek ook nog te herinneren, speciaal het feit dat ik ook de moeite had genomen om hem even naar het station te brengen.

De setting van dit verhaal speelt zich af in 1973 en is het begin van bijna twintig jaar excellente relatie met de pers, eerst alleen de vakpers, later schuchter gevolgd door eerst - 3-regelige berichtjes in de dagbladpers tot nog later omslag-artikelen in opinie- en managementbladen en regelmatige coverage in de financiële pers.

Het is een heerlijk gevoel kan ik je zeggen om te "rijden" op de energie van de pers. Goede pers brengt immers klanten en veel opdrachtgevers brengen financieel succes en succes brengt goede pers, etc. Tot... ja tot, net als bij surfen, de golf over je heen slaat en er even een eind komt aan de rit. Dan kom je in de turbulentie van de branding terecht en dat is zoals je kunt zien geen lolletje. "Duikelende ratio's",

Wintzen moet ambities terugschroeven", "BSO kampt met tegenwind", "Praktijk alleen haalt het ideaal in..." etc. Berichten, sommige nuchter over een bedrijf dat in een taaie economie knokt voor de buitenlandse expansie, sommige uitgesproken negatief, insinuerend of tendentieus.

Maar wat doe je als surfer, als je in die turbulentie terecht komt? Je haalt diep adem, zwemt tegen de branding in terug en pakt de volgende golf.

Alléén door straks met goede resultaten in binnen- en buitenland aan te tonen dat wij de juiste weg zijn ingeslagen kunnen wij de insinuaties ontmaskeren. Niet door er keihard tegenin maar door er keihard tegenáán te gaan.

Let's do it!