Uit het leven van een Sunny boy

Met een soort van duivels genoegen heeft Jan Timmer zich bij zijn lancering als voorzitter van de Raad van Bestuur van Philips als "slager" laten afbeelden. Binnen een paar weken ook meteen het slechte nieuws eroverheen van een aanstaand verlies van 2 miljard om vervolgens nog een paar weken later nog eens 2 miljard te claimen. Dit uiteraard gepaard gaand met vele dreigende ontslag donderwolken, die zich ook echt zullen ontladen. De foto's in de kranten van de man worden steeds norser en zorgelijker.

Bij mijn eerste ontmoeting met hem enkele weken geleden overweeg ik nog even om zo'n Amerikaanse Football helm aan te trekken, want je weet maar nooit waar de klappen vallen, en hoe hard!. Maar ja, hij heeft mij uitgenodigd voor de lunch dus het zal wel meevallen. En, jawel hoor. Niet alleen blijkt deze "houwdegen" niet te slaan, hij blijkt zelfs een buitengewoon aimabele figuur met een zeer scherp verstand en een frisse en originele kijk op de markt.

Het imago van de categorie jongens, dit gaat eerst heel pijn doen en daarna moet je vreselijk je best doen anders wordt pappa boos en pappa kan heel hard slaan, want hij zit op body building, gecombineerd met de waanzinnige toewijding van diezelfde pappa voor zijn "gezin".

Een perfect getimed imago dat let op mijn woorden - straks als het vuile werk gedaan is, wordt afgelost door dat van de visionair die het schip op het hoogtepunt van de storm door het moeilijke water heeft geloodst. Als het zover is, een verdiend imago.

Met veel genoegen kan ik naar zo'n goed getimede PA werkwijze kijken, vooral bij een ander. Maar zelf heb ik toch een behoorlijke moeite om "the bad guy" uit te hangen, of om middelpunt van boosheid of kritiek te zijn. "jij hebt zo'n prachtig Sunny boy-verhaal, Eckart, dat kan niet kapot", zegt onlangs nog de journalist Pierre Vinken tegen mij bij het begin van m'n spreekbeurt.

Het video-programma over Origin dat wij gisteren maakte met Paul Witteman als kritische moderator en de emotionele zaal van Originals en BSO'ers is toch niet echt meer van dat 'sunny boy'-type. BSO wordt groot. Belangen van de ene groep moeten afgewogen tegen die van de andere. En bij de fusie moet je als Chinees jongleur soms zo'n 20 bordjes tegelijkertijd in de lucht houden en dan komt er wel eens een klem te zitten. Sommige mensen in de zaal zijn boos, echt boos, anderen bedroefd, maar de meeste zijn gelukkig ook bezig oud fusie-zeer uit de weg te ruimen en met enthousiasme aan het nieuwe "samen" te beginnen.

Er zijn natuurlijk echt fouten gemaakt. Allicht. Het is voor het eerst dat wij het grote fusie-spel spelen. Maar wij beginnen het te Ieren. Jammer alleen dat wij, ik, als sunny boy begonnen zijn en tijdens het spel deuken opliepen in het imago, of anders gezegd dat er bij het hakken ook spaanders vielen.

Maar hoe dan ook, het is fijn dat wij nog steeds een bedrijf zijn waar zo gecommuniceerd kan worden, waar een openlijke discussie gevoerd kan worden, ook al is die emotioneel. "Ik vindt het moedig van jullie dat zo aan te pakken", zei Paul Witteman achteraf tegen mij. Ach, denk ik dan, je hebt twee soorten helden: zij die het gevaar trotseren en zij die het gevaar niet zien.

Er valt op mijn leeftijd nog veel te ontdekken en te Ieren. Van Jan, van Paul, maar vooral van BSO en Origin collega's, die hun hart op hun tong hebben liggen.

Eckart