Uitgeperst

Het hoofd spreekt

Ze is nog geen minuut in m'n kamer en ik heb al ruzie met haar. Het is niet bepaald mijn hobby om met aantrekkelijke vrouwen, die ik voor het eerst zie twistgesprekken aan te gaan. Maar hier beslist mijn ingebouwde adrenaline fabriek duidelijk anders. Ze hebben daar kennelijk de grootste aanwezige druppelaar gepakt om het spul door m'n aderen te jagen. En dat eigenlijk alleen maar omdat zij het interview opent door heel 'jennerig' te zeggen "het gaat niet zo goed in jullie branche, hè?"

Zij is een tamelijk jonge redactrice van één van de vakbladen.

"Wat bedoel je, met 'onze branche'?, vraag ik. Het blijkt 'de software branche' te zijn. Hup, lekker de hele mik mak op één hoop: systeemsoftware, pakkettenbouwers, dealers, dienstverleners, systeemhuizen, freelancers, FM-bedrijven, systems integrators, makers van tekstverwerkers software, spelletjes boeren, body shoppers ...., noem maar op. Dat mijn tante van 87 dat nou doet, kan ik haar niet kwalijk nemen, maar iemand van de vakpers...... nee dat kan niet. Dan kun je beter het hele interview boven op de kast afnemen. Enfin na het wegebben van de eerste gutsen adrenaline zet ik m'n schoolmeesters pet op en beginnen wij 'de branche' te analyseren en in hoofdgroepen uiteen te nemen.

Of onze markt dan niet in het nauw komt door de snel groeiende paketten markt. Wéér zit ik boven op de kast en probeer vanaf deze positie uit te leggen dat pakketten ons net zo min van de markt willen dringen als personenauto's dat willen doen met vrachtwagens. Maar dan moet jullie markt toch instorten als de grote bedrijven uitgeautomatiseerd zijn, probeert zij nog even vrolijk. Gelukkig zat ik nog boven en kan vandaar nog eens soortelijke ideeën uit 1978 terughengelen toen dezelfde gedachte, nog voor 1984 het einde van 'onze branche' aankondigde met hitsige koppen in het ochtend pulp blad van het type 'automatiseringsbanen op de tocht'. Ik poog enig ander licht op de markt te gooien middels de analogie met de ploeg die na z'n 1e uitvinding toch ook nog altijd zo'n 20.000 jaar de mensen nieuwsgierig heeft gemaakt naar verbeteringen en andere landbouwwerktuigen.

Het interview wil maar geen gezellige wending krijgen, zeker niet als zij nog even pesterig vraagt of wij ook de OR aan de laars lappen en hoe wij de mensen van boven de 35 dumpen, omdat deze toch niet passen in onze 'yuppen' clubs. Enfin, ik hap nog een paar flinke teugen zuurstof en spreek mij zelf toe vooral heel rustig te blijven, niet te gaan gillen, door het raam te springen of te gaan slaan.

Na zo'n twee uur loopt het interview tot een einde, maar dan hebben wij ook echt àlle provocerende misverstanden die er over onze dienstverlening bestaan aan de orde gehad. Dat wordt niks straks in de krant, denk ik, de stemming zat er niet bepaald in en dat komt altijd tot uiting in het artikel. Dus probeer ik de zaak een beetje te sussen door te roepen dat ik misschien wel erg emotioneel was... en zo. Ach, zegt zij, ik vond het wel aardig. Weet je, ik probeer altijd wel een beetje te provoceren... dan hoor je tenminste nog eens wat.

Dat ik daar op mijn leeftijd nog in moet stinken, denk ik dan. Maar ik ga toch lekker niet de perstraining van Birgitta volgen.

NB. de andere kant van het gelijk zal rond eind september in Computable te vinden zijn.