Van koele consultant tot radio-verslaggever
Hij zou keihard zijn, autoritair en afstandelijk. Dat liet hij zien bij McKinsey en in de sportwereld. Maar Wouter Huibregtsen is volgens insiders vooral een gedreven en intetligente persoonlijkheid. Het wachten is op zijn eerste tv-programma. Wouter Huibregtsen (60) is terug. De goeroe van de advieswereld presenteert een programma op Business Nieuws Radio en staat daar voor 35 uur per week op de paylist. "Maar Mickey kennende maakt hij in de praktijk natuurlijk aanzíénlijk meer uren," zo laat een woordvoerder van McKinsey weten. Ongeveer één jaar geleden werd hij door hoofdredacteur Michiel Bicker Kaarten van Business Nieuws Radio aangetrokken. Of hij een wekelijkse column wilde verzorgen, zo luidde zijn verzoek. Nee, dat wilde hij niet. "Wat zou je ervan vinden wanneer ik mensen zou gaan interviewen," luidde het tegenvoorstel. "Dat heb ik voor McKinsey tenslotte ook altijd gedaan: "We hebben toen een proefinterviewtje gedaan," herinnert de hoofdredacteur van Business Nieuws Radio zich. "Ik speelde Michael van Praag. Hij stelde uitstekende vragen. Hij is echt een talent en ontpopt zich tot een échte journalist. Zijn beste interview is ongetwijfeld dat met Nina Brink, afgelopen mei. Hij heeft zes weken achter haar aangejaagd en behandelde haar met tact, maar stelde evengoed behoorlijk harde vragen: "Zo staat Wouter Huibregtsen ook bekend: als een harde man, autoritair en afstandelijk. Die typering past ook bij McKinsey, het Amerikaanse adviesbureau dat vooral bekend is om zijn meedogenloze aanpak. McKinsey in huis halen is nog altijd synoniem voor het mes in de organisatie zetten. Huibregtsen begon daar in 1970. Daarvoor was het vooral techniek die hem bezighield. Nadat hij in 1964 cumlaude afstudeerde in de theoretische en technische mechanica, ontwierp hij bij de marine een druklichaam voor een onderzeeër en een tankauto, zijn enige daadwerkelijke ontwerpprestaties als ingenieur. Hij vertrok vrij snel naar Stork. Daar zette hij zijn eerste wankele schreden als manager. Hij maakte een proefvaart op één van de, door Stork gebouwde, Van Speijk-fregatten. Bij windkracht 10 offreerden de monteurs de 'kantoorpik' plagerig een borrel. Daar bleek hij uitstekend tegen bestand.
'Sinds dat moment', zo zal hij later memoreren, `werd ik althans door deze groep als natuurlijk leider geaccepteerd. Zeebenen en darmvastigheid bleken eigenschappen waar de groep echt respect voor kon opbrengen. De simpele les was dat je iets moet presteren, dat men herkent en erkent om gewaardeerd te worden'.
In die dagen noemde hij zich nog Wouter, maar later werd dat Mickey. 'De naam Wouter klinkt internationaal niet', luidde daarvoor de verklaring. En als Mickey gaat hij in het najaar van 1991 naar hotel Van der Werff op Schiermonnikoog, samen met een twintig-tal andere prominenten. Onder de bezielende leiding van dan nog BSO-tycoon Eckart Wintzen en Jurriaan Kamp, chef economie bij NRC Handelsblad, wordt daar een blauwdruk gemaakt voor een betere maatschappij. Deze wordt tijdens de Duinrede in 1992 gepresenteerd. 'Het verontrust ons dat velen geen zin in hun bestaan herkennen', luidt de wat bijbelse openingszin van het manifest. Het gezelschap ventileert manifeste maatschappijkritiek. 'Het marktmechanisme is ontaard in destructieve concurrentie; zo luidt een van de stellingen in de Duinrede. Waarmee Huibregtsen zich eens van een andere, veel minder harde kant toont. A1 wil Wintzen hem nu niet meteen een wereldverbeteraar noemen. "Die term vind ik wat beladen. Het is natuurlijk sowieso moeilijk om een persoon met enkele woorden te typeren. Bovendien is het allemaal alweer zo lang geleden en we zijn geen vrienden."
Hockeykeeper
En die laatste opmerking past wel weer in het algemene beeld dat van Huibregtsen bestaat. Want Huibregtsen is er niet de man naar om vrienden te maken. A1 helemaal niet in de sportwereld. In 1990 maakt hij zijn debuut in die slangenkuil. Huibregtsen wordt voorzitter van het Nederlands Olympisch Comité en besluit bij deze gelegenheid zijn alter ego Mickey definitief voor intimi en internationale zakenrelaties te reserveren. Wouter klinkt sympathieker en wordt in de sportwereld minder met McKinsey geassocieerd. A1 snel krijgt Huibregtsen het verwijt dat hij geen sporthart heeft. 'Ik voel me soms een kleine allochtoon. De gemiddelde mens in de sportwereld beschouwt mij als iemand van een andere planeet; constateert hij zelf in een interview in 1998. Terwijl hij toch lange tijd een heus hockeydoel in zijn Gooise tuin had staan. Ooit was hij een verdienstelijk hockeykeeper. Daarnaast bedreef hij, volgens eigen zeggen, nog meer dan tien andere takken van sport. Dat is wellicht wat gechargeerd. Zeker is wél dat hij zijn favoriete sport, managementstrategieën ontwikkelen, ook met succes bij het Nederlands Olympisch Comité speelt. In 1993 leidt dat tot een fusie tussen het Nederlands Olympisch Comité (NOC) en de Nederlandse Sport Federatie (NSF). Hij krijgt uit politiek Den Haag bovendien veel geld los voor de Nederlandse sportwereld. Maar de manier waarop dat gebeurde, wekte enorm veel irritaties.
Winter 1998 begaat de man, die talloze Nederlandse bedrijven de weg naar de top heeft gewezen, een grote blunder: hij gaat de strijd aan met Anton Geesink, die ongekend populair is binnen het Internationaal Olympisch Comité (IOC). En deze jongen van de gestampte pot ziet níéts in de kakkineuze, immer managementtheorieën spuiende Huibregtsen. Eind 1997 stelt Huibregtsen zich kandidaat voor een IOC-zetel, op verzoek van IOC-voorzitter Samaranch. Ook de meeste Nederlandse sportbobo's ondersteunen zijn kandidaatstelling. Behalve Anton Geesink. Die weet een veel betere kandidaat: prins Willem Alexander. Naar verluidt is het Geesink die Samaranch op onze sportieve kroonprins attendeert. Maar Geesink zegt er nu liever niets meer over. Geesink: "Ik heb sowieso niet zoveel ervaring met Huibregtsen. De nationale en de internationale sportwereld staan nogal ver uit elkaar. En tja, die Huibregtsen is niet iemand die uitnodigt tot persoonlijk, close contact. Ik heb hem in Nagano een lastpost genoemd, maar daar hoeft niet zoveel achter te worden gezocht. We waren het gewoon niet met elkaar eens. Dat is lastig. Dan beschouw je die persoon als een lastpost. Maar daar zit verder geen dubbele bodem achter. Leest u voor de rest mijn boek maar."
Bevlogen
In dat boek, Tot hier en niet verder, blijkt dat Geesink al in 1996 dreigt een rechtszaak aan te spannen tegen Huibregtsen. De Utrechtse reus maant de NOC*NSF-voorzitter te stoppen met `de negatieve berichtgeving over hem'. De affaire loopt nog verder uit de hand als Hans van Wissen in april 1998 spreekt met Huibregtsen. Van Wissen is op dat moment verslaggever van de Volkskrant en vertrouweling van Huibregtsen. Hij tekent de beruchte kwalificaties van Huibregtsen over Willem Alexander op. `Een Judas; zou de McKinsey-man de kroonprins hebben genoemd. Huibregtsen ontkent het tot op de dag van vandaag. Aan Van Wissen kan het niet meer worden gevraagd. Die stierf een jaar na publicatie van het artikel.
Ontkennen of niet, het beeld werd opnieuw bevestigd: die Huibregtsen is een harde man. Toch zou dat beeld de werkelijkheid geweld aandoen. Kijk maar naar de Duinrede. "Hij is daaraan altijd trouw gebleven," beweert een anonieme bron, zelfs Wintzen is vol lof over hem. "Het is een bevlogen man," analyseert hij. "Een man met visie en een goed stel hersens:' En bij Bicker Kaarten, zijn huidige werkgever, kan hij helemaal niet stuk. "Hij is héél gedreven, een soort geestelijke veelvraat. Nee, ik vind hem niet autoritair. Hij kan soms wat ongeduldig zijn en het is een sterke persoonlijkheid. Datverwarren mensen al snel met autoritair." Resteert alleen nog de vraag: hoe lang blijft Wouter Huibregtsen trouw aan Business Nieuws Radio. Niet lang meer, vreest de hoofdredacteur. "Hij heeft namelijk onmiskenbaar talent voor televisie. Dat zou voor ons jammer zijn, maar ik gun hem dat van harte.'