Verdiende prijs

"...Interne communicatie wordt door BSO intensief bedreven waarbij de hoge kwaliteit van de communicatie, de centrale positie die de mensen van BSO innemen in deze communicatie en de diversiteit van de middelen die wordt aangewend in het oog springend betrekken van iedereen bij het beleid..."

Heerlijke woorden om bijna in te baden. Geuit door de Jury die ons uiteindelijk uitriep tot winnaar van de PW-prijs voor interne communicatie.

Tied voor een pafke dus om te genieten van hoe goed BSO het weer doet en zo. Jammer alleen dat bovenstaande woorden van lof in schrille tegenstelling zijn met citaten als "...Helaas ben ik hierover niet van te voren ingelicht..." en "...Zou het een volgende keer mogelijk zijn hierover tijdig informatie te verstrekken?" en "...Het 'onderonsje' zorgt voor irritatie..." een selectie uit de brieven die ik kreeg naar aanleiding van mijn schrijven aan alle aandeelhouders inzake een aandelentransactie van Johan V. met enkele andere BSO-ers. Een golf van reacties van mensen die zich buitengesloten voelden van een zaak die ook hen zeer aangaat.

Enfin, zo zie je maar weer hoe bedriegelijk het systeem van prijzen en nominaties is. Terwijl outsiders zich laten 'verblinden' door een paar van onze redelijk goed uitgeruste communicatiemedia, blijkt dat er toch gewoon behoefte is aan meer en betere communicatie.

En hier komt hij dan althans voor wat betreft de vraagstelling inzake aandelen. Dit keer betreft het een technisch gerechtvaardigd protest tegen een brief aan de aandeelhouders. Veel te formeel en zeker niet duidelijk genoeg in een nogal ingewikkelde situatie, die ik bij deze graag nog een beetje toe zal lichten.

Hoofdprobleem is, dat wij als BSO/Beheer nog steeds statuten hebben die nog stammen uit de tijd dat wij een hand vol aandeelhouders hadden, waarin wettelijk is vastgelegd dat het verschuiven van machtsverhoudingen binnen de aandeelhouders met de anderen dient te worden afgestemd: 'de aanbiedingsplicht'. Maar ja, inmiddels hebben wij bijna 200 aandeelhouders en dan is zo'n statuut wel onhandig. Dat betekent dat als een aandeelhouder een aandeel aan een ander wil verkopen, hij ook nog 180 andere aandeelhouders moet mengen in deze (in principe privé) aangelegenheid.

Reden om de statuten te wijzigen, een proces dat overigens al in het werk is gezet, maar nog niet voltooid. Het voornemen is om de statuten dusdanig te wijzigen, dat alleen toestemming van de Raad van Commissarissen nodig is voor een aandelen transactie. De RvC zal er dan op toezien dat er geen aandelen van BSO tegen het belang van het bedrijf in in handen van outsiders terecht zullen komen.

Met het nieuwe statuut zal het straks voor alle aandeelhouders makkelijker zijn om zonder inmenging van derden een aandelen transactie uit te voeren, zonder dat het belang van BSO in het gedrang komt. Meer dan 15 brieven hebben wij ontvangen van BSO-ers die kennelijk ongelukkig waren met de genoemde verkoop. Een veelvoud daarvan zal die gevoelens gedeeld hebben, maar niet zodanig gereageerd. Kortom, veel beroering door een deze keer niet zo perfecte interne communicatie. Jammer, het kan dus nog veel beter, mijne heren van de Jury!

Gelukkig hebben wij ook veel BSO-ers in dienst, die zich realiseren dat communicatie per definitie een tweezijdig fenomeen is en die zich melden. Mensen die zich realiseren dat als wij zo'n prijs ook voor ons zèlf waard willen zijn, wij wè1 van twee kanten moeten communiceren. En dat heeft veel minder met gladde filmpjes of leuke krantjes te maken. Goede communicatie kunnen wij alleen samen verdienen. En een prijs hebben wij daarvoor niet nodig.

Eckart