VIP, VIPPER, VIPST

Het is kwart over vijf in de morgen als wij landen in Bombay. Terwijl ik door de samengeperste nacht nog wat slaperig naar de uitgang van het vliegtuig schuifel wordt mijn naam omgeroepen. Nou dat weer! Visum niet in orde soms? Het Engels van de geüniformeerde dame bij wie ik mij moet vervoegen blijkt niet voldoende compatibel met het mijne om een zinnig antwoord te krijgen. Er voegen zich nog meer mensen bij ons voordat wij onze tocht door de afgetrapte en verveloze gangen van dit typische derde wereld vliegveld beginnen. Als wij als groepje bij een 'immigration'-loket geparkeerd worden dringt het tot mij door dat mijn 'groepsgenoten' allen van een bijzondere donkere kleur zijn, hetgeen - gezien de wereldwijde ongenuanceerdheid van immigration officers - mijn vrees voor visum problemen doet toenemen.

Een eindje verderop ontwaar ik de rest van de passagiers van ons vliegtuig. In lange rijen aan het wachten op het onnoemelijk aantal stempels dat in deze landen noodzakelijk schijnt om ervan te mogen genieten. Dat kan nog wel even duren denk ik, tot ik mij realiseer dat, wat ik heel stiekem een beetje hoopte, waar blijkt te zijn: ik blijk onderdeel te zijn van een VIP treatment. De juffrouw van ons klasje praat met een paar marechaussees aan een vies tafeltje en er wisselen een paar bankbiljetten van eigenaar. Onze paspoorten worden in recordtijd van het half dozijn stempels p.p. voorzien (dat is inclusief de stempel ter controle of alle stempels wel gezet zijn) en een kwartier later sta ik in de vochtige warmte van een tropische ochtend. Heerlijk. Buiten staan twee mannen met een bord met mijn naam erop. Welke beschermengel heeft dit allemaal weer zo lief geregeld?

De heren leiden mij naar een auto, zo aan het model te zien uit de vijftiger jaren. Een soort van oude afgetrapte Humber, maar wel met hagelwitte badstoffen hoezen over de bekleding. Een van de twee mannen is de bestuurder, de ander, met snor en duidelijk hoger in rang, mag aan alle knoppen zitten (ook een manier om het werkeloosheids probleem op te lossen, denk ik dan). Tot mijn grote verbazing blijkt de airco het nog te doen, jammer want snorremans heeft de thermostaat op diepvries temperatuur ingesteld, het lokale toppunt van rijkdom en comfort.

Ook bij het hotel blijk ik als VIP geregistreerd want ik hoef niet aan de registratie balie, maar mag bij de assistent manager hoogstpersoonlijk aan zijn bureautje inchecken. Niet echt nodig natuurlijk, want zo druk is het niet om 6 uur 's ochtends, maar toch. Daar wordt mij een briefje overhandigd. Het blijkt een welkomst groet van Corine Willemsens (PR van Origin), wat lief! Wat een verrassing om ook hier in the middle of nowhere weer geconfronteerd te worden met het BSO-gevoel.

Even douchen, want om half acht begint deze feestelijke werkdag met een gezamenlijk ontbijt. Alles loopt voortreffelijk. Het kantoor blijkt op tijd klaargekomen en ziet er keurig uit. Wel een beetje anders dan onze standaard hier. Want op een oppervlakte zo groot als mijn kamer zijn zeker 25 werkplekken ondergebracht.

De opening is natuurlijk ook in lokale stijl met handelingen als 'the traditional breaking of the coconut' en 'the lighting of the traditional lamp', welk laatste karweitje aan mijn ongeoefende handen wordt overgelaten en dan ook zeker enkele tergende minuten duurt terwijl ik inwendig zit te vloeken dat ze ook wel eens een echt lont in plaats van watten voor deze 5 pits olielamp hadden kunnen gebruiken. Dan de toespraken. Je begrijpt dat het ook weer een ervaring apart is om te spreken voor een publiek waar zeker driekwart niet voldoende Engels verstaat om het verhaal te volgen. Niet dat ze daar veel aan missen, maar het is zo lastig praten tegen mensen die je aankijken met zo'n blik van 'waar zou hij het toch in godsnaam over hebben'.

De dag wordt afgesloten met een formeel diner waar ik, naast de consul gezeten, mag genieten van lokale dans uitvoerende dame. Om één uur 's nachts mag ik 'moe maar voldaan' naar bed. De volgende ochtend door naar Taipei (Origin Taiwan). Op het vliegveld blijkt het VIP-gedoe nog steeds niet afgelopen: speciale begeleiding naar de gate, tot - bij aankomst aldaar - ik weer met bei de voeten uit de VIP wolken terug op de grond beland. Want achter mij hoor ik een bijzonder zenuwachtig iemand tegen mij roepen 'step aside, step aside'. Tien seconden later blijkt waarom. Zo te zien de president, koning of ambassadeur van een Afrikaans land' blijkt nog veel vipper te zijn dan ik. Baas boven baas, denk ik dan maar en slof welgemoed op eigen houtje verder naar de kaartjes-scheurder.

Eckart