Wijngids voor het zakenleven 2007

Eckart Wintzen, geboren in Scheveningen, behaalde zijn gymnasium bèta-eindexamen en studeerde enige jaren wis- en natuurkunde in Leiden. Vervolgens werkte hij tien jaar in de automatisering bij multinationals in binnen- en buitenland. In 1973 richtte hij het Nederlandse dochterbedrijf op van het Amerikaanse General Telephone, nam het bedrijf drie jaar later via een management buy-out over en noemde het BSO, Bureau voor Systeem Ontwikkeling. In 1996 nam Wintzen afscheid, toen BSO fuseerde met C&P, de automatiseringsafdeling van Philips (nu: Origin) en begon, als entrepeneur pur sang Ex'tent, Green Venture Capital, dat deelneemt in uiteenlopende bedrijven als 'Ex'pression College for Digital arts ', Ben & Jerry's en Greenwheels (voor alternatief autogebruik). Wintzen is gefascineerd door de virtuele wereld en ontwikkelde o.a. de Eye-Catcher, waarbij je tijdens het telefoneren oogcontact hebt.

Appelsap

We waren met z’n zevenen, vier kinderen, mijn ouders en de huishoudster. Gastronomisch ben ik heel bescheiden opgevoed. Mijn ouders waren vegetarisch, niet heel erg fanatiek, want we aten wel eens vlees.Voor Kerstmis kregen we bijvoorbeeld wel één héle fazant en daar mochten we dan met z’n zevenen van genieten. Onze huishoudster kookte. Aardappels, groente en yoghurt toe, simpel, maar ik vond het lekker. Bij het eten werd nooit gedronken. Mijn vader was arts en had een theorie dat dat niet goed was voor de spijsvertering, dus we kregen zelfs nog geen glas water. Alleen op hoogtijdagen, dan mochten we wel een glaasje appelsap.

Six-pack

Als student in Leiden was ik lid van het Corps. Ja, daar leer je wel alcohol drinken. Hoofdzakelijk bier, en dat drink ik eigenlijk nog steeds. Bij het eten drink ik wel wijn, maar het vijf uur-gevoel is voor mij altijd een biertje. Het liefst een Blanche de Namur, die de drankwinkel speciaal voor mij uit Belgie laat komen. En uit Amerika neem ik soms een six-pack Sierra Nevada bier mee. Dan is het echt feest! De Nederlandse bieren zijn niet aan mij besteed. Tot mijn vijftigste ging ik nog wel eens naar een wijnproeverij. Ik merkte bij zakelijke diners, dat ik met dat beetje wat ik wist toch nog vaak meer verstand van wijn had dan mijn disgenoten. Ik zoek nog steeds graag zelf de wijn uit bij het eten. Bij een lekker stuk lamsvlees een mooie Graves of van mijn part een Amerikaanse Zinfandel al naar hoe het vlees is klaargemaakt, maar nooit een echte dure. Ik heb iedere hoop laten varen dat ik echt subtiele verschillen kan onderscheiden. Wat ik vooral geleerd heb is dat bijna niemand echt goed kan proeven, alleen iets appreciëren.

Acht kisten

Toen ik net met mijn bedrijf begonnen was en nog geen geld had voor een echte comissarissenvergoeding, betaalde ik hen met wijn.. Dus kocht ik acht kistjes wijn de man, inclusief mijzelf, haha. Het waren vooral Bordeaux, Bourgogne en Loire, die op de lijst kwamen.De Haut-Médoc, Staint-Julien.Grand Cru’s, daar was ik toen redelijk in thuis. Ik ben nu eigenlijk van de Franse wijn af. Ik heb misschien nog een honderd flessen in m’n wijnkelder liggen, maar menig fles daarvan is inmiddels een muzeumstuk en echt niet meer te zuipen.

Gedrilde bediening

Ik werk en leef hoofdzakelijk in Nederland, Frankrijk en Amerika. In Amerika zijn ze in de restaurants goed gedrild. Ja, omdat ze bang zijn hun baan kwijt raken! Vandaar dat de 'dril' wel oppervlakkig is maar altijd nog beter dan de Nederlandse ‘non-dril’. Je kent ze wel, die obers van het type stationsrestauratie, die overal heen kijken, behalve naar hun gasten. Wat wel hinderlijk is in Amerika is dat ze altijd direct je bord weghalen, ook als je disgenoot nog aan het eten is.

Vers brood

Op bepaalde momenten vind ik het heerlijk om te eten en te drinken en soms interesseert het me geen bal. De lunch hier in mijn bedrijf, daar kan ik echt naar uitkijken. Iedere dag wordt hier vers brood gebakken. We besteden veel zorg aan het eten, maar liever aan eerlijke en verse producten dan aan al die poespas. Je ziet mij ook heel zelden in een sterrenrestaurant. Dat vind ik opgeprikte zooi. Ik heb bijna nooit meegemaakt dat ik naar huis ging en dacht : Wauw, dit was in alle opzichten een geweldige avond”. In Frankrijk heb ik wel eens een orgastisch gastronomisch genoegen beleefd.. En in Nederland? Ik zou het niet weten, ik heb wel hele goede herinneringen aan een paar zwoele zomeravonden vroeger in Allemansgeest , buiten aan de Vliet onder grote beuken, heerlijk eten en perfecte bediening, maar dat is weer lang geleden,. Het is maar zelden dat ik samen met mijn vriendin thuis lang aan tafel zit te eten, meestal is dat in een kwartiertje gebeurd. Als we aandacht aan elkaar willen geven gaan we liever uit eten, met z’n tweeen of met vrienden. Dat mag dan van mij tot diep in de nacht duren, echt lang tafelen met lekker veel tijd voor elkaar.