Yes Sil!
Mensen die balen van mijn reisverhalen hebben geluk deze keer. Zij sparen 5 minuten leestijd en mogen direct door naar pagina 4. Hier is het weer genieten geblazen van de culturele tegenstellingen in ons bedrijf (waar de zon niet meer ondergaat). Deze keer staat onder andere de opening van Origin Hong Kong op het menu.
De dagen voor de opening heb ik in San Francisco en Monterey, Californië doorgebracht. In Monterey is de TED-conferentie, altijd weer de Multimedia happening van het jaar, waar het neusje van de cyberspace. En EJW 3 dagen lang van 's ochtends vroeg 8.00 tot 's avonds 11.00 zit te confereren. Veelal in een halfdonkere zaal, dus folterkamer voor jetlag lijders.
Na de TED-conference, die tot zaterdagavond duurt, meteen door naar Hong Kong. Vliegen door de datumgrens, waardoor in een nano-secondein een klap 24 uur uit de agenda geschrapt wordt. In Hong Kong dan de opening van ons kantoor. Enkele weken tevoren had ik met Ray Daly (Origin/HK) en het PR-bureau een geintje bedacht om de Chinezen een beetje op te vrolijken en ze duidelijk te maken dat als Origin gaat openen dat dat anders is dan anders. Ik hoor het me nog zeggen: 'Zorg ervoor dat er aan het begin voldoende champagne is dan gaan we na de toespraken met de genodigden samen een schilderij maken, door iedereen, (vergroot) naar een A3-tje een klein stukje van een foto te laten overschilderen, die in evenveel stukken geknipt is als er bezoekers zijn. Nou, dat soort van voorstellen moet je dus niet doen bij Chinezen.
Bij het eerste gesprek (destijds 2 maanden geleden) zegt het reclamebureau yes sil, yes sil. Een paar weken later bellen ze terug dat ze dit programmapunt geschrapt hebben want Chinezen kunnen niet schilderen of zijn daar te bescheten voor. Ik probeer uit te leggen dat het niet zo moeilijk is en dat iedereen maar een heel klein detail van een groot geheel hoeft te doen. Veel "ja, maar"-en. En wat voor voorstelling moeten we dan nemen.
En trouwens Chinezen durven al helemaal niet met kleur te werken. Oh, zeg ik, weet je wat, dan neem je niet een foto van een schilderij, maar bijvoorbeeld van een kopergravure, bijvoorbeeld vaneen Nederlands VOC-schip in Hongkong of, samen met een jonk of zoiets. Dan heb je - ok - maar een kleur nodig. Verder leg ik nog een keer uit hoe gezellig het is om na de droge toespraken er een beetje een puinhoop van te maken. Het PR-bureau maakt geluiden door de telefoon alsof ze niet echt blij met mij zijn, maar ik douw door.
Op de ochtend van de opening als ik de PR-vogels voor het eerst in levenden lijve zie blijkt dat ze voor de verwachte 40 à 50 gasten een zaal gehuurd hebben waar makkelijk 200 man in kunnen, ze zijn van plan om 'voor de zekerheid' maar 90 stoelen neer te zetten onder het motto 'je weet maar nooit' en dat ze geen kopergravure hebben kunnen vinden (is ely difficurt sil, to find in Hong Kong) en nu dus met een waanzinnig ingewikkeld schilderij zitten met een Hollands landschap met wel duizend kleuren.
"En ik dacht dat je geen kleuren aandurfde", zeg ik nog. Ja, maar we geven iedereen ook maar een kleur - ieder een ander (!). Bovendien hebben ze de foto maar in 20 stukken geknipt, waardoor ieder stukje veel te veel detail heeft om na te tekenen. Verder zijn alle tafels inmiddels uit de ruimte gesjouwd. "50: thele is mole loom!", is de verklaring. Logisch, want het valt niet mee om 50 Chinezen in een ruimte voor 200 man te proppen. En handig ook, dan kan iedereen z'n aantekeningen op schoot maken en z'n tekening ook.
Enfin, na een uur staan de tafels er weer in met 50 (en niet 100) stoelen en beginnen de mensen binnen te komen. Er is koffie, maar die mogen we nog niet, die is voor in de pauze. De ontvangst is niettemin redelijk gevuld, maar bij het woord 'geanimeerd' heb ik een ander beeld. De tekentroep is voor de zekerheid alvast bij het begin uitgedeeld, zodat iedereen tijdens de spreekbeurten zit te tekenen geeft niks want de meesten verstaan toch geen Engels. 50mmigen letterlijk met de tong tussen de lippen. Direct na de spreekbeurt is iedereen al klaar met z'n tekening en levert hem ook vol trots in 'bij de juffrouw'. Er wordt tot slot nog een slok champagne de man gedronken (er zijn geloof ik maar drie flessen voor de 50 aanwezigen).
Nee, niks gezellige puinhoop. Je moet je als Hollandse kaaskop ook niet met dat soort Chinese dingen bemoeien. No sil.
Eckart