Zonder afscheid

"Zonder afscheid uit ons midden weggerukt". Als ik het ontroerende in memoriam lees van de ouders en vriendin van Theo Lommen, vergaat mij met een bijzonder droef gevoel de lust om mijn gebruikelijke badinerende kritische stukje te schrijven.

Terug van vakantie maakte het trieste nieuws een abrupt einde aan mijn bruisende optimisme. Heel plotseling realiseerde ik mij nog veel intenser dat ons bedrijf behalve een dienstverlenende organisatie veel meer nog een verzameling is van kwetsbare mensen. Mensen met idealen die ze soms koste wat het kost willen vervullen. Mensen die veel van het leven verwachten en bereid zijn ook veel te geven.

Theo was ook zo iemand. Ik kende hem niet; kan mij alleen zijn gezicht herinneren van de introductiedag maar begrijp uit alles wat mij ook over hem verteld is dat hij uit het goede hout gesneden was. Bereid om zich in te zetten voor anderen en om daarin ver te gaan.

Komend van zijn werk voor BSO heeft hij op die avond de huiselijke kring niet meer bereikt. Een zwarte dag voor ons bedrijf, een triest moment om over na te denken voor ons allen, zijn vele collega's die als vanzelfsprekend iedere avond weer in auto stappen op weg naar het gezin.

Een onvervangbaar verlies voor zijn ouders, zuster en vriendin. Troosten kunnen wij niet genoeg.

Eckart